Artikelpagina
In de tabbladen op artikelpagina's vind je relevante informatie bij het artikel, zoals videofragmenten, films en filmmakers of andere artikelen. In het Bezoekerstabblad is een lijst met populaire en veelbesproken artikelen te vinden. In het rechter tabblad kun je bookmarken of versturen.
Hij lijkt op zijn ene ouder, maar wil in de voetsporen van de ander treden. Tom, de hoofdpersoon van het wisselvallige drama De battre mon coeur s'est arrêté, verdient zijn geld net als zijn vader met dubieuze huizenhandel. In een appartement dat hij goedkoop op wil kopen, laat hij ratten los, een gekraakt pand wordt hardhandig onbewoonbaar gemaakt. Pas als hij op een avond de impresario tegenkomt van zijn overleden moeder, die concertpianiste was, bedenkt Tom zich weer dat hij ook musicus wilde worden. Het verlangen die ambitie opnieuw vorm te geven, splijt zijn bestaan.
De battre mon coeur s'est arrêté
De film van van Jacques Audiard krijgt er harde overgangen door. Vlak nadat Tom een wanbetalende huurder met een grote pan in het gezicht heeft geslagen, studeert hij alweer een Toccata van Bach in, en door zich zo tussen extremen te bewegen, bevindt hij zich voortdurend in tijdnood.
Zijn haast bepaalt het ritme van de film. En de nerveuze energie van hoofdrolspeler Romain Duris maakt er een vaak meeslepend ritme van. Met een wild kapsel, zweterig en onverzorgd, autorijdend en telefonerend, arrogant en gefrustreerd tegelijk, snelt hij door Parijs. Overal, op de bar, op het dashboardkastje, oefenen zijn vingers de loopjes van het stuk dat hij moet leren. Wanneer zijn Chinese pianodocente hem het voorspeelt, duwt hij haar van ongeduld bijna van de kruk af. Ze moet haar student er dan ook op wijzen dat hij in zijn uitvoering van het allegro een presto maakt.
Maar de gejaagde stijl van De battre mon coeur s'est arrêté, geïnspireerd op Fingers uit 1978 met Harvey Keitel, heeft ook nadelen. De wereld van Tom, die naast zijn andere bezigheden een affaire begint met de vrouw van een collega en voor de zaken van zijn vader met de Russische mafia te maken krijgt, is te vol en te gefragmenteerd om een dramatische eenheid te kunnen vormen. Te veel verhaallijnen blijven in schetsmatige opzetjes steken, en dat kan ook de onverminderde vaart van de regie niet helemaal verdoezelen.
