• 

  Pierre Bokma en Katja Schuurman

Ironie en zelfspot zijn doorgedrongen tot de mainstream. Televisiegezichten vinden het geen enkel probleem een grap te maken van het beeld dat de buitenwacht van hen heeft. Die ontwikkeling is niet nieuw. De opkomst van de soap, aan het begin van de jaren negentig, betekende de opkomst van een nieuwe generatie acteurs; jonge honden, geboren na 1970 en beter thuis in televisiecitaten dan in Vondel. Voor deze twintigers en dertigers is de grens tussen lage en hoge cultuur geen onderwerp. Free your mind! Wie lol wil hebben, gaat naar een dance event. Voor serieuzere zaken zijn er kranten.

Een prominent voorbeeld van die nieuwe generatie was het damestrio Linda, Roos en Jessica, dat zeven jaar geleden de hitlijsten bestormde. Het popgroepje werd gevormd door de hoofdrolspeelsters uit Goede Tijden Slechte Tijden. Babette van Veen, Guusje Nederhorst en Katja Schuurman deden alsof ze zangeressen waren. 'Miep op de hoek goes wild', noemden de actrices lacherig hun avontuur.

Katja Schuurman is inmiddels 28 jaar. In Interview voert scenarioschrijver Theodor Holman haar op als een warhoofd dat precies weet wat ze wil. Als haar 'vriendje' opbelt, gaat haar stem een toon omhoog, waardoor het lijkt alsof zij verrukt is dat hij zich meldt. Intussen poeiert ze hem af. Nee. Ze kan niet. Ze zit in een interview. Met een of andere serieuze journalist.

In Interview vormt het imago van Schuurman het uitgangspunt. Theo van Gogh regisseerde het project, dat slechts 145 duizend euro kostte. Met drie camera's zit hij boven op de acteurs.

In 06 en Blind Date - ook kleine producties - toonde Van Gogh zijn talent om met weinig poespas door te kunnen dringen tot de kern van de menselijke problemen rondom liefde, seks en relaties. Interview borduurt hierop voort. Het Kammerspiel gaat over rollenspellen, contact leggen, hartstocht, nep en echt. Soapster Katja en kwaliteitsjournalist Pierre (Pierre Bokma) spelen in het woonhuis van Schuurman, waar zij de interviewer ontvangt, een verbale versie van verstoppertje. Pierre, opgezadeld met een klus beneden zijn stand, wil revanche op zijn krant. Katja, beledigd door de arrogantie van de zelfbenoemde intellectueel, ziet het tweegesprek als dé kans om wraak te nemen op de mensen die denken dat haar talent beperkt blijft tot een paar opgeblazen borsten.

Interview toont andermaal dat Van Gogh een uitstekend acteursregisseur is. Net als in zijn tv-serie Najib & Julia zorgt de chemie tussen de acteurs voor een geladen sfeer. Is de soapie naief of suggereert ze dat slechts? En die coke op het aanrecht? Een provocatie, of kan ze niet zonder? Ook de journalist verschiet regelmatig van kleur. Is hij wel echt getraumatiseerd geraakt tijdens zijn werk in voormalig Joegoslavië?

Interview steunt op prikkelende veronderstellingen, toch loopt de film vast in zijn eigen spielerei. Holman smeert het drama te breed uit; wat een satire vol list en bedrog moet worden, krijgt daardoor iets van een carnavalsvariant op Edward Albee's Who's Afraid of Viriginia Woolf, compleet met een doorwaakte nacht, een dood kind, en veel drank.

Holmans grote gebaren maken het voor Schuurman en Bokma, ondanks stijlvast spel, onmogelijk de dialoog op scherp te houden. Interview mist het raffinement om echt te verrassen en is te vlak om als parodie raak te schieten.

Interview laat zich nog het best interpreteren als een pleidooi voor de populaire cultuur, waarvan Katja Schuurman - met blonde pruik - blijkbaar het gezicht vormt. Alleen is dat wel een achterhaalde opvatting. Wie de hitlijsten bestijgt met een meidengroep zonder echt te kunnen zingen, beschikt vanzelfsprekend over het vermogen de schijn hoog te houden. Bovendien liet Jos Stelling al in 1999 in No Trains No Planes zien dat Schuurman ook buiten de tv-studio kwaliteit levert.

De hele discussie over het gapende gat tussen hoge en lage cultuur heeft iets archaïsch. Van Gogh - al jaren heen en weer huppelend tussen tussen arthouse, SBS 6 en tv-drama - is de eerste die dat kan beamen.