Waaraan merk je dat je te oud wordt om de wereld bij te benen? Josef, de 65-jarige beer uit Jan Sveráks charmante kleinood Empties (‘lege flessen’), kan zo een heel lijstje opnoemen.
Hij merkt het aan het feit dat zijn leerlingen niet meer naar hem luisteren. Dat hij bij ‘prullenbak’ eerder aan een huishoudelijk object denkt dan aan een icoontje op het bureaublad van zijn computer. En, erg grappig maar ook vergezocht, dat hij voor een kopje thee de waterkoker op het gasfornuis zet.
Maar de wereld is Josef nog niet de baas. Nadat hij als leraar is opgestapt, weigert hij om de clichésenior uit te hangen: dus geen schuifelrondjes door het park met de andere oudjes, maar een hippe baan als fietskoerier. En is dat toch te hoog gegrepen, dan maar achter de lege-flessenbalie in de supermarkt. Een droombaan, zo blijkt. Al die verschillende mensen die hun bierkratten en melkflessen komen inleveren, en die zelden te beroerd zijn voor een praatje. Zoveel mooie jonge vrouwen bovendien, die Josef met hun doorschijnende zomerrokken het (onderbuik)gevoel geven dat hij nog leeft. Intussen zit echtgenote Eliska eenzaam thuis en staat zijn baan al bijna op de tocht: de folders met flessensorteermachines rollen de supermarkt al binnen.
Empties, de zesde film van vader en zoon Sverák en hun derde sinds de met een Oscar bekroonde filmhuishit Kolya (1996) , trok in thuisbasis Tsjechië volle zalen. Het is niet moeilijk in te zien waarom. Josef mag dan wel overmoedig zijn in zijn grote ontsnapping aan de oude dag, hij probeert het tenminste en grotendeels ook met succes. Dat werkt aanstekelijk. Iedereen wil wel op zijn 65ste zo charismatisch en vitaal zijn als hij – kwaliteiten die hem vanachter de flessenbalie als een heuse koppelaar en beschermengel doen optreden. Een soort grijze Amélie in stofjas.
De film wint aan diepgang door het contrapunt met de verwaarloosde echtgenote, die zich bij hun pensioen wel iets anders had voortgesteld dan in haar eentje voor de TV hangen terwijl manlief flessen sorteert of de hort op is. Vooral dankzij haar is Empties geen onverdeeld optimistische lofzang op de eeuwige jeugd geworden, terwijl de Sveráks te veel van hun oude vos houden om hem werkelijk voor zijn streken te straffen. Diens echtelijke gehannes geeft het gemoedelijk voortkabbelende Empties een wat droeve nasmaak die nog vóór de aftiteling verdwenen is.