Poppy - 16 jaar, blond, anorectische beentjes, woonplaats Malibu, rijke vader - doet alleen maar waar ze zin in heeft. Dus stuurt vader Poppy naar een meisjeskostschool in Engeland. Of, als je het Poppy vraagt, naar de Middeleeuwen; met strenge kledingvoorschriften en rare eetgewoontes en helemaal niemand die haar typisch Amerikaanse maniertjes begrijpt - duh.
Aanvankelijk kotsen haar kamergenotes haar uit. Maar, uit een soort medelijden, besluiten ze haar toch te helpen bij het ontsnappen aan de schoolregels. Poppy (gespeeld door Emma Roberts) wordt ondertussen aan alle kanten tegengewerkt door de nare Harriet (Georgia King), die zich een modelleerling waant en ondertussen iedereen onderdrukt. Harriet is verliefd op de knappe zoon van de schooldirectrice, maar die jongen valt uiteraard als een blok voor de Amerikaanse Poppy.
Op op emotioneel niveau wordt er flink aan Poppy getrokken; haar moeder is omgekomen bij een autoongeluk en daarmee moet ze nog in het reine komen. Ook de onderlinge loyaliteit van Poppy en haar kamergenotes wordt meerdere malen op de proef gesteld, op niet al te originele wijze: een uitgelekte email-correspondentie rukt de vriendschap tijdelijk uit elkaar. En, zoals het ook hoort, leert Poppy gaandeweg dat die Britten zo gek nog niet zijn, en zien de Britten eindelijk in dat de Amerikaanse winnersmentaliteit voordelen biedt.
Nick Moore geniet enige status als editor van succesfilms als Notting Hill, About a Boy en Love Actually, maar toont zich met zijn debuutfilm Wild Child geen groot regisseur. De eindconclusie: Wild Child is niet wild, Wild Child is een brave invuloefening.