Artikelpagina
In de tabbladen op artikelpagina's vind je relevante informatie bij het artikel, zoals videofragmenten, films en filmmakers of andere artikelen. In het Bezoekerstabblad is een lijst met populaire en veelbesproken artikelen te vinden. In het rechter tabblad kun je bookmarken of versturen.
Ze zuipen te veel. Ze stinken naar kaas. Ze spreken een taaltje dat niemand begrijpt. En in hun geboortestreek regent het altijd, of het vriest. Algemene kennis. De vrouw van Phillipe (Kad Merad) weet daarom meteen dat haar man iets verkeerd heeft gedaan als hij ‘gepromoveerd’ wordt naar Bergues, Noord-Frankrijk: ‘Talenten gaan naar het zuiden. Sukkels gaan naar het noorden.’
Bienvenue chez les Ch'tis
In Bienvenue chez les Ch’tis blijken de meeste van die grootstedelijke aannames gewoon te kloppen. Regisseur en scenarioschrijver Dany Boon, die zelf opgroeide in het noorden, vergroot alle stereotypen en vooroordelen liefdevol in deze zachtaardige komedie.
Boon houdt daarmee niet alleen de inwoners van de streek, de Ch’tis (naar hun accent), maar ook de rest van de Fransen een spiegel voor. Met zijn scenario weet hij de cultuurverschillen waarop de film drijft volledig uit te melken, ook als de hoofdpersoon zelf allang beter weet.
Want Bienvenue blijft in de eerste plaats natuurlijk het zoveelste staaltje ‘plattelandsverering’ in de Franse cinema. Net als de serieuze cinematografische broertjes als Le fils d’épicier en Paul dans sa vie leert Phillipe – uiteraard –hoe ontzettend charmant en ongepolijst de mensen eigenlijk kunnen zijn buiten Parijs.
Blijkbaar speelt het in op een behoefte, want de simpele maar ook bij vlagen behoorlijk geestige komedie was in Frankrijk een onverwacht succes: ruim 20 miljoen Fransen gingen ervoor naar de bioscoop (ongeveer een op de drie inwoners) en dat maakte dat Nord-Pas-de-Calais opeens een toeristische impuls kreeg. Iedereen wilde wel, net als nieuwkomer Phillipe, gezellig ‘uit eten’ bij het frietkot op het plein.
Bienvenue is niet alleen nostalgie naar simpelheid en eenvoud, maar ook naar de Franse komedie uit vervlogen tijden. Dat Boon, als regisseur en hoofdrolspeler, de vette, fysieke humor en bijna-slapstick goed kan timen, voorkomt genante taferelen. De stortvloed aan woordspelingen gaat, ondanks de dappere poging ze te vertalen, wel wat verloren.
