• 

  The Mourning Forest

In het idyllische verzorgingstehuis waar de oude man woont, worden de patiënten serieus genomen. Shigeki’s vraag wordt uitgebreid beantwoord. Machiko, een nieuw aangenomen verpleegster, moet Shigeki ervan overtuigen dat hij leeft.

De jonge vrouw en de 70-jarige man ontwikkelen een bijzondere relatie. Hij rouwt nog altijd om zijn vrouw, zij is uit het lood geslagen door het verlies van haar kind. Tijdens een uitstapje verdwalen ze samen in een bos. De natuur – afwisselend ruw en vriendelijk, troostend en verwoestend – leidt hen uiteindelijk tot de bodem van hun verdriet.

De productieve filmmaakster Naomi Kawase koppelt een intuïtieve werkwijze aan een openhartige kijk op het gevoelsleven van haar personages. The Mourning Forest, winnaar van de grote juryprijs in Cannes, is een film als een zoektocht. Net als Shigeki en Machiko vindt Kawase tastend haar weg in slecht begaanbaar gebied.

Het is een hachelijke methode. In haar zucht naar diep doorvoelde emoties rakelt Kawase flinke trauma’s op. Thema’s als rouw en verlies – en zeker de dood van een kind – vereisen een delicate, geloofwaardige aanpak, en dat legt een flinke druk op de acteurs.

Machiko Ono kan die druk aan. Ze is een breekbare, introverte actrice die het verdriet van de verpleegster zonder grote gebaren invoelbaar maakt. Dat ligt anders bij Shigeki Uda, een schrijver zonder acteerervaring. Zijn vertolking van een dementerende man is soms aandoenlijk, soms potsierlijk en sentimenteel.

Wie zich daar niet aan stoort, kan zich laten meeslepen door een prachtig in beeld gebrachte ode aan de veerkracht van de menselijke geest. De meer pietluttige kijker ziet iets anders: een slimme film die op gekunstelde wijze naar ontroering hengelt.