• 

  James Bond 22 - Quantum of Solace

Vanaf de eerste seconden in de openingscène, waarin we de geheim agent aantreffen in zijn geliefde Aston Martin, terwijl achtervolgende onverlaten hem van de weg pogen te rijden, en schieten.

In een desoriënterend snel gemonteerde sequentie stuurt Bond zich langs stoffige bergafgronden en door krappe tunnels. Eenmaal gearriveerd in het pittoreske Siena, in zijn ernstig gehavende doch trouw presterende auto, resteert er geen pauze voor cocktails. Bond opent de achterbak, en tovert een geknevelde man tevoorschijn – tijd voor een verhoor. 

Het is moeilijk om in het voortjakkerende Quantum Of Solace geen invloed te zien van de razend populaire Jason Bourne-films, die zijn opgezet als een continue achtervolging, waarin een oud-geheim agent in hoog tempo zoekt naar zijn identiteit. Traditiegetrouw was er voor Bond tussen de actie door altijd ruimte voor recreatie, of een ludiek nieuw speeltje. Nu schort het ook letterlijk aan tijd, in deze met 106 minuten uitzonderlijk beknopte 22ste Bond.

Twee jaar geleden, in Casino Royale, een recordlange aflevering, werd Bond middels erkend theateracteur Daniel Craig succesvol herschapen tot hedendaags, post-Beckhamiaans sekssymbool – een ultramannelijke en rauwe held, maar wél worstelend met zijn gevoelens voor een liefje. Die worsteling, met hetzelfde liefje – de aan het einde van Casino Royale omgekomen dubbel(of driedubbel)spionne Vesper Lynd – krijgt een uitloop in Quantum Of Solace.

Bond is nog altijd niet over haar dood heen, en jaagt op de betrokkenen. Ook wanneer die jacht botst met zijn nieuwe opdracht: voorkomen dat de schurk Dominic Greene, onder het mom van ecologische hulp, arme Bolivianen uitmelkt en de wereldheerschappij overneemt met zijn geheime genootschap. Bonds conflict tussen werk en, nu ja, een soort privé, brengt niet alleen hemzelf, maar ook de film in gevaar. De nasleep van het vorige avontuur knaagt aan de filmtijd, en gaat ten koste van de introductie van alle nieuwe, verse Bond-liefjes en boeven, die zo haastig en vluchtig geschetst nooit tot volle wasdom kunnen komen. Karakteracteur Mathieu Amalric krijgt als Greene wel heel weinig ruimte om het kwaad te verbeelden.

Toch is de 22ste Bond verre van mislukt. Met tal van weergaloos gechoreografeerde actiescènes (Bond en boef bungelend aan bouwstijger), en de fijn vileine Judi Dench als M, die haar agent als een juf bij de les houdt. Bij M is Craig op zijn best, als onderkoeld spottende Bond die alweer op een ‘dood’ spoor is gestuit.

Het maakt van Quantum Of Solace een aardige tussen-Bond. Geen overtreffende trap.