Artikelpagina
In de tabbladen op artikelpagina's vind je relevante informatie bij het artikel, zoals videofragmenten, films en filmmakers of andere artikelen. In het Bezoekerstabblad is een lijst met populaire en veelbesproken artikelen te vinden. In het rechter tabblad kun je bookmarken of versturen.
Bejaarde personages die verliefd worden, seks hebben en vreemd gaan: in de op jeugd gefixeerde cinema van tegenwoordig blijft het taboe. Kijk dan maar eens onbevangen naar het Duitse Cloud 9 (oorspronkelijke titel: Wolke Neun), waarin de gelukkig getrouwde naaister Inge, een struise vrouw van zestig plus, verslingerd raakt aan de 76 jaar oude Karl. Wanneer ze zijn verstelde broek bij hem thuis bezorgt, liggen ze binnen enkele minuten omstrengeld op de vloer. Verliefd en verrukt als een jong stel.
Cloud 9
Het is alleszins lovenswaardig dat regisseur Andreas Dresen vervolgens niet preuts wegknipt. Om in één klap met alle ongeschreven regels en vooroordelen korte metten te maken, eert hij de verweerde, maar daarom niet minder opgewonden lijven met nietsverhullende close-ups. Geen romantische muziek op de soundtrack om de scène toegankelijker te maken; zonlicht weerkaatst warm op naakte, rimpelige huid. Als taboedoorbreker scoort Cloud 9 hoog, maar juist in het onverbloemd alledaagse schuilt de schoonheid van de scène.
En dat geldt voor de hele film, die ook overeind zou blijven wanneer seniorenseks en -liefde als filmonderwerpen volstrekt normaal waren geweest. Dresen slaagt erin om Inges ouderdom veel minder relevant te maken dan haar wensen en verlangens: haar dilemma – kiezen voor Karl, of toch voor de zorgzame Werner, met wie ze al dertig jaar getrouwd is – heeft slechts deels met haar leeftijd te maken. Laat je die buiten beschouwing, dan blijkt Cloud 9, in Cannes bekroond met de speciaal daarvoor in het leven geroepen Coup de Coeur-prijs, eigenlijk een klassiek melodrama over al even klassieke liefdeskwesties; een twintiger of dertiger kan zich er net zozeer in herkennen als een zestigplusser.
Een subliem melodrama ook, dat bijna onmerkbaar de regels van het genre volgt, en dat met zijn soundtrack vol pruttelende koffiezetapparaten en sissende strijkijzers stevig in de werkelijkheid gefundeerd blijft. Dat laatste ligt natuurlijk ook vooral aan de voortreffelijke hoofdrolspelers. Die geven hun personages een warmte, gedrevenheid en levensechtheid die in de moderne cinema eveneens allerminst vanzelfsprekend zijn.
