Aanstekelijk enthousiasme

Easy Virtue van Stephan Elliott

Filmrecensie / Floortje Smit

Dat wordt niks. Op het moment dat de betoverende Larita (Jessica Biel) voor het eerst haar mond opent, wordt duidelijk dat het nooit gaat werken tussen haar en haar schoonfamilie. ‘O, je bent een Amerikaan’, bitst haar kersverse, Britse schoonmoeder (Kirstin Scott Thomas).En zo eenvoudig blijven de verhoudingen in kostuumkomedie Easy Virtue. De familie Whittaker is dol op tennis; zij heeft hooikoorts. De familie houdt van paarden; zij van auto’s. De jacht noemt zij een slachtpartij; haar boeken (Sodom en Gomorra) noemt haar schoonmoeder pervers.

  • Easy Virtue

    Easy Virtue

Easy Virtue lepelt een geijkt recept op: tijdens een eerste familiebezoek maakt een boze schoonmoeder het een jong stel moeilijk waardoor hun liefde op de proef wordt gesteld. Daarbij geholpen door de natuurlijke tegenstelling die Hollywood zo graag ziet tussen luide, vrijgevochten Amerikanen en stijve, brave Britten. Alfred Hitchcock verfilmde dit toneelstuk van Noel Coward al in 1928; nu stort regisseur Stephan Elliott (The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert) zich op het materiaal.

Dat doet hij echter met een aanstekelijk enthousiasme en een voorliefde voor kitschy jaren twintig glitter. De clash tussen de twee sterke vrouwen is immers ook de botsing tussen een oud en een nieuw tijdperk, waarbij het duidelijk is welke zijn voorkeur heeft. Zo flitsend als Larita is in haar glimmende sportwagen, zo stoffig is het landhuis van de Whittakers, vol met die dode dieren en wolkjes stof die opstuiven zodra iemand op een bank gaat zitten.

Maar de grootste troef van Easy Virtue is de cast die zichtbaar plezier heeft in Cowards vileine dialogen. Zodra de koude oorlog ontaardt in een strijd op meerdere fronten moeten ze schakelen tussen slapstick en zedenschets. Jessica Biel blijkt verrassend goed uit de voeten te kunnen met komedie, vooral in een geestige scene rondom een chihuahua. Kristin Scott Thomas is een overtuigend ijskonijn die door die ene keer dat ze haar masker neerlaat toch niet helemaal onsympathiek blijkt. De acteurs zingen zelfs mee op de vrolijke soundtrack, die oude en moderne liedjes een bigbandjasje geeft. Ze doen dat precies zoals bij de film past: pretentieloos, maar vakkundig.

ADVERTENTIE