Een heel gewone jongen is het, de 16-jarige Darren. Hij houdt alleen wel erg veel van spinnen. Zijn beste vriend Steve is geobsedeerd door vampiers. Samen bezoeken ze een illegale freakshow in een vervallen theater aan de rand van de stad. Ze hebben geluk; naast een agressief dwergje, een vrouw met een baard en een man met twee buiken treffen ze een prachtige reuzenspin en een heuse vampier.
Het heeft zo moeten zijn. Cirque Du Freak: The Vampire’s Assistant, gebaseerd op de populaire jeugdboekenreeks van de Ierse auteur Darren Shan, draait om lotsbestemming. Darren en Steve zijn uitverkoren om de hoofdrollen te spelen in een oorlog tussen de vampiers en hun bloeddorstige tegenhangers, de Vampanezen.
De vrienden belanden in verschillende kampen. Darren komt onder de hoede van de vampier Crepsley (John C. Reilly), die hem tot half-vampier maakt. De jaloerse Steve, die altijd al een vampier had willen zijn, wordt ingelijfd door de sinistere Tiny, meester van de Vampanezen.
Het is een ingewikkeld verhaal, dat niet erg helder wordt verteld. Regisseur Weitz (American Pie, About a Boy) besteedt meer aandacht aan sfeer en karaktertekening dan aan een duidelijke uiteenzetting van het belangrijkste conflict. De vele losse eindjes wijzen vooruit naar de volgende delen, die er moeten komen als de eerste aflevering een succes wordt.
Dat is nog maar de vraag. Matige recensies en tegenvallende bezoekcijfers in Amerika beloven weinig goeds. Cirque Du Freak zou te rommelig zijn, te weinig spannend of juist niet grappig genoeg. De gevechtscènes zijn houterig, de special effects niet overtuigend.
Terechte kritiek, maar toch heeft de film ook zijn kwaliteiten. Die schuilen juist in de bescheiden ambities van de regisseur, en in de opzettelijke knulligheid waarmee de wereld van Darren Shan wordt neergezet. Cirque Du Freak heeft goede acteurs en veel geestige onderonsjes, vooral onder de ‘freaks’ die samen in een knus tentenkamp wonen.
Daar ontmoet Darren een leuk meisje met een apenstaart. Dat de film geen moreel lesje opdringt over het accepteren van elkaars eigenaardigheden is verfrissend. Cirque Du Freak wordt misschien geen kaskraker, maar zou kunnen uitgroeien tot een bescheiden cultsucces.