Mooi gefilmde Roma

Latcho Drom van Tony Gatlif

Filmrecensie / Bor Beekman

Nogal laat, de Nederlandse première van Latcho Drom (veilige reis). Veertien jaar nadat de film een Un Certain Regard-award won tijdens het Cannes Filmfestival brengt distributeur Contact Film het kleurrijke zigeunerepos alsnog in volle glorie uit in de reguliere bioscoop.

  • Latcho Drom

    Latcho Drom

Muziek, dans en de zigeunerdiaspora vormen de hoofdbestanddelen van de 103 minuten lange tocht, die het moeizame bestaan van de Roma volgt, duizend jaar geleden begonnen vanuit India, door Noord-Afrika naar Europa. Ook zonder uitgeschreven dialoog of professionele acteurs blijft de boodschap van vervolging overeind; met een over Auschwitz zingend oud vrouwtje als treurigstemmend hoogtepunt.

Latcho Drom werkt uitstekend als wereldmuziekfilm, waarbij de bontgekleurde kostuums en intens beleefde dansopvoeringen het geluid ondersteunen, en de overgeleverde liedteksten (‘de hele wereld haat ons, wij zijn veroordeeld tot rondzwerven’) fungeren als onorthodoxe geschiedschrijving. Die minimale uitleg kent ook nadelen: plukjes Roma met diepgelijnde gezichten en kinderen met grote ogen volgen elkaar zo snel op dat de beeldenreeks inwisselbaar blijft.

Met enkele tussen de muziek ingebedde, halfgeregisseerde toneelstukjes tracht de Frans-Algerijnse regisseur Gatlif – zelf ook zigeunerbloed – de situatie van zijn volk te verbeelden. Zo worden onschuldige mandenvlechters van hun plek weggestuurd, en is een blonde burgervrouw met kind eerst bang voor de Roma, tot die muziek beginnen te spelen en iedereen weer kan lachen. Die soms bewust naïeve, exotische scènes vol nijverheid maken minder indruk dan de liedteksten zelf.

Latcho Drom, waarvoor Gatlif met een kleine crew de halve wereld rond trok, overtuigt als registratie. Met indringend klagerig gezang van mooi gefotografeerde Roma, die altijd weer tijdelijke bewoners van woeste omgevingen en vervallen steden.

ADVERTENTIE