‘Ik denk dat ik alle vrouwelijke personages ben in al mijn films. Ik heb me altijd een beetje vrouwelijk gevoeld, in de betekenis dat ik gevoelig was. De mannen in mijn films neigen slechts naar onbenulligheid. Die bezitten wat theorieën over verschillende zaken, en maken alles kapot.’

‘Als u denkt dat ik cynisch ben, ziet u mijn films verkeerd. Ik zeg altijd: de ware cynici onder de regisseurs zijn diegenen die hun publiek bedriegen door hun de wereld als koek en ei voorspiegelen. Voornamelijk om er wat aan te verdienen. Voorbeeld? Tarantino! Z’n films zijn briljant gemaakt, maar ik vind ze verschrikkelijk. Iedere filmmaker heeft een morele verantwoording tegenover zijn publiek, slechts weinigen nemen die. Nee nee, ik ben niet cynisch, ik ben eerlijk.’

‘Wat ik van mijn publiek verwacht? Dat ze opstaan van de sofa, de reality tv af zetten, en burgers worden. Betrokken burgers. Als ze dat niet doen, dan stop ik ermee. Dan ben ik klaar.’

‘Mijn houding tegenover het leven is niet veranderd. Ik ben nog steeds even sarcastisch, pessimistisch en kritisch als ik als kind was. Ik heb niets meegemaakt dat mij op andere gedachten heeft kunnen brengen.’

‘En dan de paparazzi. Die staan de hele tijd voor je hotel. Dan kom je aan en is er echt een paparazzi-regen. En dat is agressief: daarbij vergeleken zijn de Nederlandse paparazzi teletubbies. Je hebt echt het idee dat als je niet kijkt, dat je geliquideerd wordt. De pers is hier sowieso heel agressief. Ik heb laatst wat met Bill Murray gegeten, en dat wordt dan meteen opgepikt en er worden allerlei verhalen bij verzonnen. Het is echt uitkijken hier.’

‘Ik was ook vreselijk voor haar (Mariah Carey). Ik gaf haar een snor. Zwarte kringen onder haar ogen. Ik tapete haar borsten plat en verfde haar haar, terwijl ik had beloofd dat niet te doen. Ik wist dat ze meteen van de set zou aflopen als ze in de spiegel keek. Dus dat had ik haar verboden. Nou, dat is helemaal het domste dat je kunt doen als iemand onzeker is over haar uiterlijk.’

‘Ik dacht dat ik slechts beroemd zou worden in de ogen van cinefielen. Zeg maar het niveau van Brian de Palma in de  jaren zeventig. Niet iedereen in de wereld weet wie De Palma is, maar veel mensen wel, en cinefielen zeker. Dat is wat ik dacht te bereiken, of hoopte. Maar heel eerlijk: ik wilde meer dan dat. Ik wilde voor cinema zijn wat Bob Dylan was voor muziek en songwriting.’

‘Hier in Amerika is nu alles comic book. Je zou bijna zeggen: het is een aberratie. Ik kan die scripts nauwelijks nog lezen, en ik ben te oud om te denken: dat doe ik even. Het is toch twee jaar werk, zo’n film. Dan ga ik liever in de tuin zitten. Een boek lezen, over God of iets anders.’

‘We bevinden ons nu op een belangrijk moment in de filmgeschiedenis. Iedereen kan beelden schieten en binnen 30 seconden aan de hele wereld laten zien. Als je het mij vraagt zie je de belangrijkste beelden ook niet meer in de bioscoop maar op YouTube. En de uitdaging voor filmmakers is om hun films net zo interessant, grappig en aangrijpend te maken als op YouTube.’

‘Ik begin nooit met te denken: dit wordt een betere film. Mijn angst is tegenovergesteld: deze wordt slechter. Een nieuwe film is voor mij als een jungle waar ik doorheen moet. En als ik mezelf daarbij dit soort vragen stel, ben ik bang dat ik juist een rampzalige film aflever.’