L'emploi du temps

Cantet maakt het soort geëngageerde, nagels-op-het-schoolbord-cinema waar critici graag papieren bomen over opzetten en festivaljury's in haute couture gewichtige prijzen over uitstrooien. Dat hoeft geen belemmering te zijn voor sterke films, waarvan akte in dit verhaal over kantoorstropdas Vincent (Recoing) die zijn baan verliest en dat voor gezin en vrienden verzwijgt. Een verontrustende solozwerftocht door een plotseling zinloos geworden allemansbestaan begint. Het gegeven leverde eerder de vermakelijke Franse tragikomedie Une époque formidable (1991) op, in alles het tegenovergestelde van het sluipend akelige L'emploi du temps.