Alleen maar vrienden

Bejaarde, zieke Lutz ontmoet bij toeval een niet meer zo jonge, ook vereenzaamde van Ammelrooy. Zij gaan samen iets drinken en spoedig bloeit iets moois tussen hen. Maar tot meer dan wat bejaardengelul over kwaaltjes, ex-echtgenoot, de bij van Ammelrooy inwonende verbitterde zus Te Selle komt het niet. De interessantste figuur in dit schimmenspel is nog de schaakvriend van Lutz, Levano. De finale is onvoorstelbaar onwaarachtig en typisch Agresti: Lutz gaat zijn spaarcentjes van de bank halen, niet om met van Ammelrooy naar het zonnige Zuiden te trekken, maar om - vermomd als rolstoelpati[KA3]ent - in Rotterdam het Shellgebouw op te blazen. Zielig geleuter en jammer voor het acteertalent van Lutz, van Ammelrooy (nog net te jong voor haar rol) en Levano.