Celà s'appelle l'aurore

De eerste naoorlogse Europese film van Bu[KA6]nuel, naar de roman van Emmanuel Robl[KA2]es over revolutionair verzet tegen een dictator, heeft een verrassend (en voor de critici destijds teleurstellend) realistische en rechtlijnige aanpak, maar met een voor die dagen ongewoon felle overtuigingskracht in zijn sociaal betoog en toch ook de nodige bizarre kanttekeningen en een prachtig amour fou. Buñuel noemde het zelf een van zijn lievelingsfilms.