Les chemins de l'exil ou les dernières années de Jean-Jacques Rousseau

De titel overdrijft een beetje, want de film begint al in 1762. Rousseau is dan 50 en heeft nog tot 1778 te leven. Bovendien grijpen bepaalde flashbacks terug naar zijn jeugd (Haudepin). Zijn leven kennen we wel: hij zwerft van de ene gastheer naar de andere en lijdt, voordat hij in het kasteel van Ermenonville bij zijn laatste beschermheer sterft, zelfs aan achtervolgingswaanzin. De bekende Zwitserse regisseur heeft duidelijk goed zijn best moeten doen om de valstrikken van een internationale coproduktie te vermijden. Hij beheerst het rechtlijnige onderwerp volledig en loodst op kundige wijze zijn acteurs door het script. Daarbij valt vooral Simon op als de bejaarde Rousseau. Verder is de film een nauwkeurige reconstructie van het betreffende tijdperk: je zou haast denken dat je er was! Zeer