Jusqu'au bout du monde

Het wekt nauwelijks verbazing dat we deze regisseur een SF- film zien produceren die zich niet zo ver van ons bed afspeelt, want het gaat over de laatste dagen van onze eeuw en het allereerste begin van het derde millenium. De meeste films van dit genre bevinden zich op de rand van het fantastische, maar deze keer gaat het om een soort 2001: A SPACE ODYSSEY in de fascinerende landschappen van de Australische Outback, waar de aboriginals (soms nog in de prehistorie) leven. Het apocalyptische element van de film wordt geleverd door de aangekondigde val van een nucleaire Indiase satelliet, die doelloos rondom de aarde cirkelt, maar het scenario wordt nooit echt dramatisch. Het hele epische fresco is doorspekt met humor, dat ons vanuit Itali[KA3]e meeneemt naar het verre continent, en onderweg La Loz[KA2]ere, Parijs, Lissabon, Berlijn, Moskou, China, Japan en Californi[KA3]e aandoet! Het menu dat ons aangeboden wordt is des te wonderlijker doordat Wenders de steden bezoekt die hij al eerder op zijn manier gelauwerd en in beeld gebracht heeft, zoals San Franscisco, Tokyo, Berlijn of Lissabon. Het plot is niets dan een smoes: een man wordt achtervolgd door een verliefde vrouw en door een detective. Het lijkt Claude Lelouch wel! Deze avonturenfilm is in werkelijkheid een filosofische vertelling en een formidabele geloofsbelijdenis aan de film. In het tijdperk van de gesynthetiseerde beelden (die u moe zult worden), de gegevenszenders en -ontvangers en de almachtige telematica, zet een nucleaire explosie op grote hoogte alles op zijn kop en worden de aboriginals de echte helden van het verhaal, omdat ze in een ander Tijdperk leven dan wij: het Tijdperk van de Droom. Wat doet het ertoe! Het gaat hier in de eerste plaats om een geweldig gedicht.