Merci la vie

Moeilijk na te vertellen, zoals alle films van Blier. Het begint met een vrouw in een bruidsjurk, die zich op het strand door haar mannelijke wederhelft laat aftuigen, en het eindigt met een moord in opdracht van de geheime dienst. Maar een tragedie is het ook weer niet, want dit verhaal over een vriendschap tussen twee jonge meisjes bevat allerlei vrolijke en satirische momenten. De titel is echter vooral ironisch bedoeld, want de kijker krijgt ineens een reeks gruwelijke zwartwit-sc[KA2]enes van beestachtige deportaties per treinwagon ten tijde van de Duitse bezetting voorgeschoteld. Het nut daarvan is onduidelijk, alsof de jongeren in deze tijd niet al genoeg ellende te zien krijgen. Voor de sc[KA2]enes waarin Jo[KA3]elle (Grindberg) zich met een arts in een stad bevindt waar iedereen gonorroe heeft, geldt ongeveer hetzelfde. Kortom, 'Juliette in het land van de verschrikkingen'. Een mengsel van eigenzinnige, esthetische ongerijmdheid en grote angstgevoelens, waarbij er uiteindelijk toch nog een sprankje hoop aan de horizon gloort.