Nel nome del padre

Leerlingen van een jezuïeten-internaat verzetten zich tegen de paternalistische onderdrukking. Eén alleen met de mond, de ander saboteert religieuze feesten en zet het lekenpersoneel tot een staking aan. De autobiografische, in 1958 spelende film geeft een beeld van de religieuze overgangsperiode - de installatie van de vernieuwende Paus Johannes XXIII - die verdeeldheid onder de priesters veroorzaakt en laat zien hoe leerlingen die zelf uit de heersende klasse komen het subproletariaat tot verzet aanzetten, alleen uit eigen onlust. De door Beneyton fascinerend geacteerde rebel groeit benauwend toe naar fascisme.