I racconti di Canterbury

Zoals met meer werk van agent provocateur Pasolini ontfermden zich de humorloze Italiaanse staatscensoren onmiddellijk over dit tweede deel in het 'drieluik des levens' (de andere delen zijn Il Decameron en Il fiore di mille e una notte). Typisch, want in deze scabreuze avonturen in veertiende-eeuws Engeland, ontleend aan Geoffrey Chaucer, ontbreekt het niet aan humor, van de dronken-wellustelingensoort. Mede door de scenariobewerking, waarin slechts een derde van de oorspronkelijke vertellingen overbleef, blijft het echter een arbitrair gestructureerde lapjesdeken. Wel kroop PPP zelf verdienstelijk in de rol van Chaucer, en zijn decors, fotografie en kostuums ronduit verbazingwekkend.