Metaal en melancholie

De Nederlandse cineaste Honigmann trok naar Peru, niet voor een reisverslag maar om in Lima de gewone mens aan het woord te laten. En wie kan beter over land, stad, mensen, economie of politiek praten dan de taxi-chauffeur. De een na de ander komt aan de beurt. In doodgewone woorden, met doodgewone emoties. Een caleidoscoop van een samenleving. De gesprekken (of beter: de monologen) zijn pakkend in hun eenvoud. Of ze nu gaan over een onvergetelijk liefje van één nacht, over de verknochtheid aan een dertig jaar oude auto of over het steeds drukker wordende verkeer, je blijft geboeid kijken. Dit is cinéma-vérité op zijn best. Het scenario is van Honigmann en Peter Delpeut, terwijl Stef Tijdink de camera hanteerde. De muzikale achtergrond wordt geleverd door Peruaanse liedjes.