Last Dance

Sharon Stone ziet er patent uit als gevangene: haar haar zit goed, d'r make-up is tot een flatterend minimum gereduceerd, en haar vaalblauwe gevangenisjasje past precies bij de kleur van haar ogen. Jammer dat Stone zo parmantig werd uitgedost, want dat leidt alleen maar af van haar vaak fraai ingetogen spel. In de rol van Cindy, een 'white trash' die een dubbele moord heeft gepleegd, zit ze haar straf uit, of beter gezegd, wacht ze haar (dood)straf af. Regisseur Bruce Beresford (Driving Miss Daisy, Breaker Morant) laat in zijn Last Dance alle eventuele voors en tegens van de doodstraf aan bod komen. Maar overtuigend is het allemaal niet, eerder plichtmatig, want Last Dance wil - net als het veel genuanceerder Dead Man Walking - vooral een aanklacht zijn tégen de doodstraf. Zoveel is duidelijk: gevangene Cindy is sinds haar misdaad veranderd. Ze beleeft die gruwelijke avond ' als een grote angstaanjagende schaduw', en is duidelijk toe aan een catharsis die straf op de zonde zo ongeveer overbodig maakt. Intussen kan er een mooie relatie ontstaan tussen Cindy en de jonge, idealistische advocaat (Morrow) die haar terzijde staat.