Safe

Huisvrouw Carol White (Moore) leeft comfortabel. Zij wordt niet gekweld door stress van een baan, ze kent geen financi[KA3]ele problemen en zij brengt haar tijd door met winkelen, aerobic-lessen en gezellige etentjes met vriendinnen. Zij voorziet haar te grote, te volmaakte huis dat zij deelt met haar passieloze echtgenoot Greg White (Berkeley) en hun tien- jarige stiefzoon, van nieuwe meubels. Haar leven is echter zo leeg dat een nieuw bankstel in de verkeerde kleur haar hele week grondig verpest. Carol krijgt een aanval van allergie en begint te niezen en te snotteren; ze besluit dat ze dodelijk vermoeid is. De doktoren kunnen niets vinden, maar Carol denkt dat ze het slachtoffer is van een nieuwe kwaal, die de jaren 1990 kenmerkt. Zij heeft zeker een of andere reactie tegen een paar van de zestigduizend verschillende chemicali[KA3]en waarmee zij dagelijks in aanraking komt; medisch gezien is er sprake van multiple chemische sensiviteit. Carol wordt met de dag bleker en magerder. Ze raakt in een steeds verdergaand isolement. Als kijker ga je je onmiddellijk ergeren aan haar personage, vooral als zij onder invloed komt van de bizarre goeroe Peter Dunning (Friedman). In haar rol speelt zij een vrouw die vervelend overkomt en Carol groeit niet, noch emotioneel, noch spiritueel. Toch is het eindresultaat van dit verhaal, dat door regisseur Haynes is geschreven, dat je geboeid raakt door zijn zorgvuldig samengestelde antiseptische visuele stijl. De dreigende soundtrack van Ed Tomney draagt daaraan het nodige bij. Waarschuwt Haynes ons tegen de tekortkomingen van onze samenleving of spot hij met de gevoeligheden van de New Age- cultuur? Hoe ook het ook zij, zijn pessimistische satire is meesterlijk bekokstoofd en nog versterkt door onbaatzuchtig, onvergetelijk spel van Moore als het slachtoffer van haar eigen apathie. Meervoudig bekroond, o.a. op het Rotterdamse filmfestival.