The Book Of Life

De enige Amerikaanse regisseur die mocht meedoen aan de serie ë2000 Seen Byà´ (zie laatste alinea bij Last Night, afgelopen zaterdag) was Hal Hartley. Geheel in stijl benadert hij het einde der tijden met ironie en zwarte humor. Jezus (Donovan) keert op 31 december 1999 terug naar aarde ñ New York om precies te zijn ñ, in gezelschap van zijn vriendin Maria Magdalena (de strak in leren pak gestoken rockzangeres PJ Harvey). Hij is er in opdracht van zijn Pa, die genoeg heeft van de mensheid. De zegels van het Boek der Levenden moeten worden verbroken, het is tijd voor de Apocalyps. Jezus gaat met het Boek (handig vastgelegd op de harddisk van een PowerBook) naar het advocatenkantoor Armageddon, Armageddon, en Jehosophat, dat de zaken van zijn Vader behartigt. Maar Jezus toont zich een rebel, hij kan niet ëYes´ klikken op de vraag ëDo you want to open the fifth seal?´ Hij cancelet, want heeft weinig zin alle plagen over de mensheid af te roepen. Netzomin als Satan, toevallig ook in New York, die ñ om heel andere redenen ñ de aarde liever ziet doordraaien. Hartley koos voor The Book of Life een opvallende visuele stijl, die iets weg heeft de Dogma-films. In de hand gehouden camera, beverig en soms onscherp beeld, en veelvuldig gebruik van de primaire kleuren. Het duurt even voor je er aan gewend bent, maar daarna draagt het zeker bij aan de sfeer van de film. Enig minpuntje van de film is het einde, als Hartley zelf zich tot het publiek gaat richten. En dat van de man die ooit zei: ëEr zijn geen goede of slechte eindes, alleen valse en waarachtige.´ Vals, dus.