La fille sur le pont

Adèle (Paradis) is levensmoe. Verstoken van geluk en liefde staart ze op een donkere brug naar het water. Dan klinkt de sonore stem van Gabor (Auteuil), een filosofisch aangelegde messenwerper. Hij is op zoek naar een nieuwe assistente. Het is het begin van een wonderlijke reis die de eenlingen voert langs de theaters en casino's van Parijs, San Remo, Istanbul en Athene. Hun symbiotische, sadomasochistische relatie brengt welhaast mystieke liefde maar Adèle blijft gevoelig voor de fatale passie van andere mannen. Vanaf het moment dat ze zijn gescheiden is echter ook het geluk verdwenen en dringt het besef door van hun onderlinge afhankelijkheid. De messenwerpact vormt hierbij zowel de treffende metafoor alsmede vervanging van seks. In La fille sur le pont - Gefilmd in stemmig zwart-wit en bevolkt door clowns, dwergen en slangenmensen - is Lecontes fascinatie met Fellini en Godard overduidelijk. Fotografie van Jean-Marie Dreujou.