De Franse animatiefilm Persepolis heeft zaterdagavond de Publieksprijs gewonnen van het 37ste International Film Festival Rotterdam. De film werd eerder deze week ook al bekroond met de MovieSquad Award, de prijs van de jongerenjury.
Ainur draagt een honkbalpetje over haar kortgeknipte haar, gympen en een baggy spijkerbroek. Nukkig en ruziezoekend zwerft ze door de ijskoude stad Almaty in Kazachstan, omdat ze geen zin heeft naar huis te gaan waar haar zwangere moeder zich vooral bemoeit met haar nieuwe man.
De onafhankelijke Chinese filmmaker Weng Shou Ming ziet zichzelf als kritisch realist. In zijn eerste lange speelfilm behandelt hij de illegale emigratieproblematiek in zijn geboortestad Fujian. Het is een cynisch verhaal over een groepje jongeren dat zich stierlijk verveelt en de dagen vult met het chanteren van rijke vrouwen, wier mannen in het buitenland werken.
In de psychologische thriller Tale 52 speelt de Griekse regisseur Alexis Alexiou met de smalle grens tussen werkelijkheid en hallucinatie. De ietwat neurotische Iasonas probeert tevergeefs de gebeurtenissen die leidden tot de verdwijning van zijn nieuwe vriendin Penelope te reconstrueren. Met krachtige, uitgesproken beelden schetst Alexiou een beeld van een geesteszieke persoon, die langzamerhand de controle over de werkelijkheid verliest.
In het IFFR-programmaonderdeel ‘Meet the Maestro’ draait het dit jaar om de Amerikaanse regisseurs Joel en Ethan Coen. Meet the Maestro moet niet letterlijk worden genomen: de ontmoeting geldt het werk van de meesters. No Country for Old Men - hun geniale, verfilming van de gelijknamige roman van Cormac McCarthy, met een fantastische hoofdrol van Javier Bardem als psychopaat die met kop-of-munt over de levens van anderen beslist - beleeft zijn Nederlandse première op het IFFR. Wat zijn de mooiste scènes uit het oeuvre van de Coens?
Op een afgelegen, dunbevolkt eiland ten zuiden van Chili, waar natuur en stilte domineren, leiden drie vrouwen en een man in eenzaamheid hun leven. Met dit eenvoudige gegeven en veel aandacht voor het indrukwekkende landschap, geeft de Chileense filmmaker José Luis Torres Leiva in El Cielo, la tierra y la lluvia de kijker de mogelijkheid een eigen betekenis aan de film te geven.
In het noorden van Zweden, in een klein jeugdcentrum, is de dikke puber Rille het meest op zijn plek. Daar heeft hij de zware verantwoordelijkheid over de tafeltennisruimte op zich genomen en kan hij de baas over anderen spelen. Buiten wordt hij gepest en botst het vaak met zijn jongere, veel populairdere broertje Erik. Ook met zijn vader, een flamboyante, alcoholistische duiker, heeft Rille weinig op. In The King of Ping Pong schetst filmmaker Jens Jonsson een humoristisch, ontroerend portret van een jongen die eigenlijk te groot is voor het pingpongzaaltje, maar nog niet klaar is voor de echte wereld.
Drie moeizame relaties in wereldstad Shanghai, kundig met elkaar verweven en gefilmd tegen de achtergrond van de explosieve groei van de stad. Het ontbreekt David Verbeeks debuutfilm Shanghai Trance, de enige Nederlandse deelnemer aan de VPRO Tiger Awards-competitie, niet aan ambitie. En ook Verbeek zelf, die in 2005 in zijn eentje naar Shanghai vertrok en daar twee jaar werkte aan de film, heeft geen last van valse bescheidenheid. ‘Mijn ambitie is het om een bekende arthouse-regisseur te worden.’
Thomas Lindsey – middelbare leeftijd, slecht zittend pak – wil er wat van maken. Hij heeft twintigduizend dollar geïnvesteerd in afslankmiddel Wellness om er straks een veelvoud aan te verdienen. Kwestie van de wonderpillen nog even aan de man brengen. Regisseur Jake Mahaffy schetst de meedogenloze werkelijkheid rond een ijverige goedzak. Niet alleen Tiger-regisseurs John Torres en Omar Shargawi, ook Mahaffy gaf zijn eigen vader een belangrijke rol in zijn film.
Wie eet wie in Mange, ceci est mon corps? Aardsdonkere, Haïtiaanse jongetjes snoepen van een hagelwitte taart; een frêle, bleke Française drinkt melk waarin zwarte baby’s zijn opgelost. Regisseur Michelange Quay maakte een surrealistisch mozaïek, waarin het straatarme maar cultuurrijke Haïti het decor vormt.
Lee Kang-sheng, de huisacteur van Tsai Ming-liang, won in 2004 een Tiger Award voor zijn regiedebuut The Missing. Zijn tweede film heet Help Me Eros. ‘Tsai heeft wel meegewerkt aan het script, maar ik heb altijd geweten dat ik het moest regisseren.’
Acteur Josh Brolin kreeg op de set van No Country for Old Men weinig adviezen van regisseurs Joel en Ethan Coen. Eentje herinnert hij zich nog goed: ‘Niet aan je neus krabben!’
Tijdens het festival zal cultband The Melvins live muziek spelen bij het werk van Artist in Focus Cameron Jamie. Maar wie zijn The Melvins? En wie is Cameron Jamie?
Jamil, echtgenoot en vader in Kopenhagen, moet met iemand afrekenen, maar eigenlijk is het zijn strijd niet. De Deens-Palestijnse Omar Shargawi wilde met Go With Peace Jamil laten zien dat immigranten uit het Midden-Oosten tegen wil en dank een gewelddadig verleden meeslepen naar hun nieuwe thuis in het westen, en was niet van plan een commercial voor de Arabische gemeenschap te maken. Daar is hij in geslaagd.
Twee Chinese jochies die in Maleisië opgroeien zonder een moeder. Dat zou de basis kunnen zijn van een hartverscheurend melodrama, maar de 28-jarige Liew Seng Tat maakte er in zijn regiedebuut een fraaie, ingehouden studie van eenzaamheid en verwaarlozing van. De vader laat zijn twee zoons aan hun lot over, en zonder dat ooit expliciet te maken laat Seng Tat zien wat dat inhoudt.
Na Elephant en Last Days rommelt regisseur Gus Van Sant in Paranoid Park opnieuw met de vertelstructuur. Sfeer is belangrijker dan plot. 'Ik raak er steeds meer van overtuigd dat de setting het verhaal ís.'
Maar liefst drie filmmakers worden dit jaar door het IFFR op scherp gezet. Hieronder vindt u meer informatie over dit onder filmliefhebbers nog niet al te bekend drietal.
De films van de Japanner Kobayashi Masahiro zijn controversieel, maar niet zoals die van landgenoot Takashi Miike, die opvallen vanwege het extreme geweld. De films van Masahiro zijn ‘controversieel langdradig’.
Verwacht van de Amerikaanse kunstenaar Robert Breer vooral visuele jazzimprovisaties, kinetisch kunst en associatief gekrabbel.
In het voetspoor van generatiegenoot en inspiratiebron Aleksander Sokoerov maakt Proskoerina al sinds het begin van de jaren tachtig onthaastingscinema over de zielepijn van dolende personages.
Met haar rol in de zwangerschapskomedie Juno zal de jonge Canadese actrice Ellen Page doorbreken naar een groter publiek. Fijnproevers kenden haar al uit de wraakfilm Hard Candy.
Met Years When I Was a Child Outside rekent John Torres af met een pijnlijke, persoonlijke geschiedenis. Nadat het imperium van zijn vader – eens een beroemdheid op de Filippijnen en schrijver van succesvolle zelfhulpboeken – instortte, bleek die er bovendien een tweede gezin op na te houden. Afwisselend confronterend en landerig, is de film een intuïtieve zoektocht naar vaste grond tussen de emotionele brokstukken. Torres filmde wanneer het hem uitkwam, en liet feit en fictie door elkaar lopen.
Beeldend kunstenaar Ihor Podolchak wil geen gewone film maken, geen verhaal vertellen en heeft geen idolen. In zijn eerste film, het experimentele kunstwerk Las Meninas, over een disfunctioneel gezin dat geterroriseerd wordt door een zieke zoon, is de zintuiglijke beleving dan ook belangrijker dan het verhaal. Met een overweldigende wirwar van beeld en geluid probeert Podolchak in Las Meninas de diepste gevoelens en verlangens van de menselijke geest op film te vangen.
Openingsfilm van het 37ste International Film Festival Rotterdam is Cordero de Dios, van de 33-jarige maakster Lucía Cedrón, een intelligente en zelfverzekerde film over de turbulente recente geschiedenis van Argentinië. In de film – die deels gebaseerd is op persoonlijke ervaringen – wordt naadloos heen en weer geschakeld tussen het fascistische Argentinië van 1978, en het Argentinië van 2002, toen het land in een diepe economische crisis belandde. De nadruk ligt niet op de politieke gebeurtenissen, maar op een familiedrama dat zich afspeelt tussen een kleindochter, haar moeder, en hun in 2002 gekidnapte opa/vader.
Jaarlijks worden op het filmfestival drie VPRO Tiger Awards uitgereikt aan beginnende regisseurs. Cinema.nl sprak met alle deelnemers aan de competitie en legde ze vijf vragen voor.
Interview met Lee Kang-sheng
Interview met Juno-ster Ellen Page
Tiger-kandidaat Shanghai Trance van David Verbeek
Interview met Diablo Cody
Interview met regisseur Gus Van Sant over Paranoid Park
De 10 beste films van vandaag
Vier films die op het IFFR hadden moeten draaien
