De film Slumdog Millionaire (Danny Boyle, Groot-Brittannië, 2008) heeft de MovieSquad IFFR Award gewonnen, dat maakte de jongerenjury van het International Film Festival Rotterdam bekend tijdens de jongerenavond Digital Playground meets Moviesquad in de Rotterdamse Schouwburg. De avond begon met de vertoning van de 5 genomineerde films gemaakt door jongeren tijdens de workshops van Digital Playground en de uitreiking van de Junior Tiger Award aan de winnende film. Hierna werd de winnende MovieSquad film vertoond.
Het speelfilmdebuut van regisseur Ramtin Lavafipour gaat over mensen op de zuidelijke eilanden van Iran, die leven van het smokkelen van allerlei goederen, waarbij ze worden opgejaagd door de plaatselijke politie. Gedraaid in een pure, realistische stijl die doet denken aan vroegere Iraanse meesters als Amir Naderi (The Runner).
Een visser heeft moeite contact te leggen met vrouwen, maar het geluk helpt een handje als een jonge vrouw en haar zoontje zich in de kast van zijn huis verstoppen. Beetje naïeve tragikomedie van de jonge Japanse regisseur Naito Takatsugu, waarin de maker veel compassie toont met zijn klungelende medemens.
Maandagavond 26 januari 2009 zijn in Theater Lantaren/Venster in Rotterdam de winnaars bekend gemaakt van de Tiger Awards voor korte film. De drie winnende korte films zijn A Necessary Music van Beatrice Gibson (Groot-Brittannië), Despair (Otchajanie) van Galina Myznikova & Sergey Provorov (Rusland) en Bernadette van Duncan Campbell (Groot-Brittannië).
Dertigers Clara en Joel hebben een relatiecrisis, die al op de eerste dag van hun vakantie tot een scheiding leidt. Ze gaan ieder hun eigen weg en Clara komt terecht in een natuurgebied waar ze kennis maakt met een uitgerangeerde zanger, een jonge Noorse backpacker, en 250 verschillende soorten insecten. Turistas, de tweede film van de Chileense Alicia Scherson is een tragikomisch inkijkje in de ervaringen van grote-stadsdame Clara in de uitgestrekte Chileense natuur.
Dogging: Mannen van meestal middelbare leeftijd die gaan kijken hoe anderen, meestal jonge stelletjes, op de achterbank van hun auto’s sex hebben. Het bestaat echt. In Engeland. En de jonge Britse filmmaker Simon Ellis maakte er een film over: Dogging: A Love Story.
De Chinese regisseur Peng Tao (1974) toont, net als in zijn debuut Little Moth, de gevolgen van de enorme migratie van arme, ongeschoolde Chinese boeren naar de grote steden. Floating in Memory toont volgens Tao een realistisch beeld van de sociale problemen die jongeren uit de lagere klassen tegenkomen als ze in de stad op zoek gaan naar een beter leven. Het is een beeld waar de Chinese overheid niet al te blij mee is, want zijn film mag in China niet vertoond worden.
Schottentor, van de Oostenrijker Caspar Pfoundler (geboren in 1959 en met afstand de oudste Tigerkandidaat), is een estafettefilm waarin de maker zes verschillende personen volgt die in het Weense tramstation Schottentor dromen over wie ze zouden willen zijn.
Wrong Rosary van Mahmut Fazil Coskun is een fraai gefotografeerd en ingetogen portret van de onmogelijke liefde tussen de muezzin Musa en Clara, een katholieke zuster. De film speelt zich af in Istanboel, waar alle geloven vredig naast elkaar leven, maar wel in gescheiden werelden.
De Spaanse titel van deze Taiwanese film betekent ‘I kan niet leven zonder jou’. Regisseur Leon Dai (1966) kwam er in zijn zoektocht naar een goede Engelse titel achter dat de Latijns-Amerikaanse passie veel geschikter was om het verlangen van de hoofdpersoon in No puedo vivir verwoorden. Dai vertelt in zijn tweede speelfilm het waargebeurde verhaal van een man die in de bureaucratische wirwar maar niet kan bewijzen dat hij ook echt de vader van zijn dochter is.
In haar debuut toont de Nieuw-Zeelandse filmmaakster Armagan Ballantyne (1974) wat er met een geïsoleerde Maorigemeenschap gebeurt als een jong meisje door een bizar ongeluk om het leven komt. Vooral Kimi, de tweelingbroer van het meisje, kan niet met haar dood omgaan. In zijn verbeelding zijn ze nog steeds samen en hij begint voor twee te eten om haar in leven te houden. Naarmate de film vordert verschuift de aandacht naar de problemen van de volwassenen in het afgelegen kustdorp, die eigenlijk allemaal dromen van een ander leven.
De Zuid-Koreaan Yang Ik-June regisseerde, schreef, produceerde en speelde de hoofdrol in het keiharde drama Breathless. Hij speelt in zijn regiedebuut een man die zijn emoties enkel kan uiten door er op los te slaan. Het is moeilijk te geloven dat de verlegen, bescheiden man in Rotterdam dezelfde persoon is die in Breathless iedereen die hem niet aanstaat in elkaar slaat. De première tijdens het IFFR vond hij zelfs doodeng. De geloofwaardigheid van zijn karakter in de film bleek ook wel uit de reacties op de set. Lachend vertelt hij: De crew was in het begin een beetje bang voor me.’
Jaarlijks worden op het filmfestival drie VPRO Tiger Awards uitgereikt aan beginnende regisseurs. Cinema.nl sprak met alle deelnemers aan de competitie en legde ze vijf vragen voor.
Nathalie liegt. En niet zo’n beetje ook. Alles wat ze over zichzelf vertelt, is volledig uit de lucht gegrepen. Maar de beelden verraden meer over het jongvolwassen meisje dan ze zelf loslaat. De Franse regisseur Juliette Garcias (1970) heeft dan ook een goed oog voor symboliek en detail; de erfenis van een studie Kunstgeschiedenis. Gisteren was ze nog in het Rijksmuseum om Rembrandt te bekijken. Tussen de vragen door vraagt ze hoe ver het is naar Delft. ‘Ik wil Vermeer eigenlijk ook nog zien,’ lacht ze.
De Indonesische filmmaker Edwin (1978) heeft geen haast. Twee jaar deed hij over zijn eerste lange speelfilm. Zijn zoektocht naar zijn Chinees-Indonesische identiteit resulteerde in het absurdistische Blind Pig Who Wants to Fly: een puzzel van een film, met rotjes, tandheelkunde en heel veel Stevie Wonder.
Als acteur hoeft de Italiaanse Amerikaan Michael Imperioli (1966) weinig introductie. Hij speelde de jonge gangster Spider, die door Joe Pesci in zijn voet wordt geschoten, in Goodfellas, was te zien in een handvol Spike Lee-films, en was Tony Soprano’s neefje Christopher in de tv-serie The Sopranos. Maar in Rotterdam is hij als regisseur. Van de openingsfilm The Hungry Ghosts, een mozaïekfilm over een groep dolende New-Yorkers, die ook werd geselecteerd voor de Tigercompetitie.
Henry Bernadet en Myriam Verreault bleven voor hun eerste film dicht bij huis. De meeste scènes van À l'ouest de Pluton draaiden ze gewoon op hun oude middelbare school. Zes maanden lang improviseerden ze met de jonge acteurs om de nieuwe generatie tieners in Québec zo realistisch mogelijk te portretteren. Natuurlijk was er wel eens ruzie. Vooral tijdens de montage botsten de meningen nogal eens.
Alle bezoekers van het filmfestival in Rotterdam maken dit jaar kans op een Volkskrant Festivalbox. Het enige dat je moet doen is je persoonlijke Top 5 van het festival naar top5iffr@cinema.nl op te sturen (met korte toelichting) plus 1 absolute afrader. Uit de inzenders worden drie gelukkige winnaars getrokken.
Wat zijn de beste films die op de 38ste editie van het International Film Festival Rotterdam te zien zijn? Cinema.nl maakte een alfabetisch overzicht. Met vertoningstijden en trailers.
In een op hol geslagen maatschappij kan iedereen slachtoffer of dader worden, spokende dode of getergde levende. Dat blijkt uit het Hungry Ghost-programma, over Aziatische geestenfilms die onder je huid kruipen.
Het International Film Festival Rotterdam is zeer tevreden over de online kaartverkoop, die in de nacht van vrijdag 16 op zaterdag 17 januari van start ging. Zondagmiddag waren bijna 90 duizend kaarten verkocht, een aantal dat vergelijkbaar is met de voorgaande jaren.
Roberto Saviona’s beruchte anti-maffia boek Gomorra werd een internationale bestseller, en dankzij de intelligente verfilming door Matteo Garrone een meesterlijke film. ´Mensen die het boek hebben gelezen zullen verrast zijn. De film is geen kopie, de twee zijn complementair.’
De link die de jonge Chileense regisseur Pablo Larraín in het ijzingwekkende politieke drama Tony Manero legt met het Travolta-vehikel Saturday Night Fever is nu eens niet lacherig of nostalgisch, maar bloedserieus. Net als het hoofdpersonage Raúl. ‘Raúl is niet immoreel, hij is amoreel.’
Eén actrice, één take, 25 camera’s. De experimentele speelfilm Het laatste gesprek is een roadmovie waarin Johanna ter Steege vijf kwartier real time onderweg is. Die tijd praat ze mobiel bellend vol met haar kersverse ex-minnaar.
Disneyster Anne Hathaway maakt in Jonathan Demme’s intieme familiedrama Rachel Getting Married haar doorbraak naar een kleiner (festival)publiek. ‘Ik wist al heel vroeg dat ik ook serieus acteerwerk wilde doen, alleen niet of ik ooit de kans zou krijgen.’
In Morphia - zijn film over een plattelandsdokter met een zwak voor morfine - brengt Aleksei Balabanov het pontificaal in beeld: vlees, bot, bloed en zaag. In Rusland vielen bezoekers flauw in de bioscoop. 'Sommige mensen zeggen dat ik een schoft ben.'
De twintig beste films op het IFFR
Matteo Garrone over Gomorra
Aziatische geestenfilms die onder je huid kruipen
Filmtips voor elke festivaldag
Georgina Verbaan over Oogverblindend
Regiedebuut Michael Imperioli opent Filmfestival Rotterdam
