• 

  Dobermann

Een onderwereldfiguur spurt een nachtclub uit, nadat hij zijn neus vol coke heeft gestopt en zijn darmen beginnen te werken. Hij hurkt in de goot, tussen de geparkeerde auto's. Als hij klaar is, veegt hij zijn gat af met het hoofdredactioneel uit een beduimeld exemplaar van Cahiers du cinéma, het gezaghebbende Franse filmblad waarin Jean-Luc Godard en François Truffaut over film met een hoofdletter F orakelden.

Het statement is duidelijk: regisseur Jan Kounen (Utrecht, 1964) heeft niets met kunstzinnigheid. Zijn Dobermann (1997) is het Franse antwoord op de bloedrood doorlopen films van Quentin Tarantino en Peter Jackson. 'Een soort postmoderne stripverhalen punk', heet het wollig in Kounens geschreven biografie, een van de weinige extra's op de dvd.

In Dobermann gaan Vincent Cassel en Monica Bellucci (onlangs samen te zien in Irréversible van Gaspar Noé, die in Dobermann opduikt als 'verbaasde voorbijganger') te keer als Bonnie en Clyde. Ze worden achterna gezeten door een bezeten rechercheur (Karyo), een type dat er niet voor terugdeinst een moeder met een kind op haar borst in haar rug te schieten.

Het is niets bijzonders in het oeuvre van Kounen, blijkt uit de korte films die ook op de Dobermann-dvd-box staan. Captain X laat een vuurpeleton zien door de ogen van de ter dood veroordeelde, die maar niet wil sterven. In Gisèle Kérosène dendert een heks op een gemotoriseerde bezemsteel door La Défense. En in de horrormusical Le dernier Chaperon Rouge danst roodkapje Emmanuelle Béart met olijke paddestoelen.

Het bizarst is Vibroboy. In een troosteloos woonwagenkamp verandert een brute echtgenoot onder invloed van een eeuwenoud Inca-artefact in een mutant, die met een op een drilboor bevestigde fallus zijn vrouw en een bevriende travestiet te lijf gaat.

Het Rotterdams filmfestival durfde het in 1994, toen sponsors en subsidiënten nog in de rij stonden, aan het werkje op zijn openingsavond te vertonen. Zou dat nu nog kunnen?