Aangrijpende docu over het werk van kinderporno analist weet tot in de ziel te raken

De werkplek van Eko (43) ziet eruit en klink als de gemiddelde kantoortuin: een arsenaal aan beeldschermen, een wirwar aan regenboogvlaggetjes aan het systeemplafond, het geruststellende geluid van klikkende muizen en keuvelende collega’s. Maar schijn bedriegt. Dit is het kantoor van Meldpunt Kinderporno. In de korte documentaire Tien meldingen in tien minuten (Jaap van Heusden en Jefta Varwijk, 2024) volgen we Eko bij zijn werk als analist. Met vijf collega’s beoordeelt hij dagelijks meldingen van kinderpornografisch materiaal en bekijkt jaarlijks ruim een miljoen foto’s en filmpjes in hoog tempo. Strafbaar materiaal sturen ze naar de politie of Interpol.

Nederland is nummer één in de wereld in het hosten van kinderpornografisch materiaal, meldt het persbericht van de documentaire droogjes. NRC deed aanvullend onderzoek naar de achterliggende oorzaken van deze koppositie en de kwaadwillende partijen, en waarom het zo moeilijk is die aan te pakken. Het zijn cijfers en verhalen die hard binnenkomen, maar Tien meldingen in tien minuten weet pas echt tot in de ziel te raken.

Het is een documentaire die in zijn eenvoud enorm aangrijpt. De titel is een letterlijke vertaling van wat we te zien krijgen: in tien minuten beoordeelt de introverte Eko tien meldingen van kinderporno vanachter zijn beeldscherm. De camera is gericht op zijn gezicht. Hij vertelt hardop wat hij ziet, hoe hij categoriseert en vervolgens melding maakt. Ogenschijnlijk emotieloos, maar het is zijn net iets te lang ingehouden adem en zijn langzaam vochtig worden ogen die de kijker met iedere muisklik buikpijn bezorgd. En hopelijk ook ronduit furieus maakt.

Eko is de langstzittende analist, en herkent inmiddels ook steeds vaker slachtoffers. In vier jaar tijd heeft hij meer dan tweehonderdduizend beelden van kindermisbruik offline gehaald. Om zijn werk vol te houden bekijkt hij de foto’s van zeehondjes die zijn collega hem zo af en toe therapeutisch onder de neus drukt. Het minste wat de kijker kan doen is samen met hem – ook al is het maar voor tien minuten – het beest in de bek te kijken.