Call Me Kate: onthullend portret van de ontzagwekkende powervrouw Katherine Hepburn

Vier keer won Katharine Hepburn de Oscar voor beste hoofdrolspeelster, een record dat geen andere acteur (m/v) tot nog toe verbrak. Drie van die beeldjes ontving ze pas na haar zestigste, voor rollen als trouwe echtgenote en moeder. Een beetje misleidend wel, want Hepburn wordt toch vooral herinnerd om haar pit, eigenzinnigheid en feministische inborst. Zoals ze die toonde in een film als Bringing Up Baby (1938) – destijds een flop, maar inmiddels beschouwd als misschien wel de beste screwballkomedie ooit.

Hepburn (1907-2003) had al vanaf haar jonge doorbraak een haat-liefdeverhouding met Hollywood. Haar talent en charisma stonden buiten kijf, maar mannelijke tegenspelers en filmbonzen wisten niet altijd raad met haar progressieve ideeën. Waarom liep ze toch altijd in broeken? Klopte het gerucht dat ze lesbisch was? En waar haalde ze het lef vandaan om zich inhoudelijk met projecten te bemoeien en hoge salarissen te eisen? Dat Hepburn na wat minder succesvolle films bekend kwam te staan als ‘box-office poison’ zei allicht meer over het Hollywood van die jaren dan over de actrice zelf. Maar telkens wist ze zich weer te revancheren, al dan niet met projecten die ze zelf had geïnitieerd.

© NPO/ Gids

Haar ongrijpbare imago koesterde ze intussen ook. Hoewel ze graag in de spotlights stond, liet ze zich maar zelden zien op feestjes en prijzenceremonies. Over affaires die ze had met andere sterren – onder wie Howard Hughes, John Ford en Spencer Tracy – werd volop gespeculeerd, maar bleef ze zelf tot op hoge leeftijd zwijgen.

Mede vanwege die geheimzinnigheid biedt de documentaire Call Me Kate (2023) een onthullend portret van de actrice, met zeldzame interviewfragmenten, beelden uit haar jeugd en gesprekken met familieleden. Je blijft achter met het beeld van een wat moeilijke maar ook ontzagwekkende powervrouw die haar tijd ver vooruit was.