Artikelen

De Groningse onafhankelijk filmmaker Thijs Gloger is pas 25 jaar, maar heeft al vier speelfilms op zijn naam staan. Bebop, zijn nieuwste, gaat op het NFF in première.

Na het regisseren van veelgeprezen televisieprogramma’s en korte films bedacht Joost van Ginkel voor zijn speelfilmdebuut 170 Hz een opvallende vorm: er wordt vrijwel uitsluitend gecommuniceerd in gebarentaal.

Code Blue, de opvolger van het veelbekroonde Nothing Personal, draaide in Cannes in een prestigieus bijprogramma voor eigenzinnige films. Urszula Antoniak: ‘Ik wilde voor mijn tweede film de lat hoger leggen.’

Net als in Pranzo di ferragosto speelt acteur/regisseur Gianni Di Gregorio in zijn nieuwe film Gianni e le donne min of meer zichzelf. ‘Ik hoopte dat de vrouwen in de rij zouden staan, maar er gebeurde niets.’

In de Duitse speelfilm Schlafkrankheit is Pierre Bokma tropenarts Ebbo Velten. 'Er is in Afrika een ander soort schoonheid, een ongelooflijke explosie van vegetatie en voedsel'

‘Bel me niet meer. Ik bel jou wel.’ Dat zegt een vader tegen zijn zoon in Le gamin au vélo, de nieuwe film van de gebroeders Dardenne. Wij weten dat hij nooit zal bellen, maar zijn zoon Cyril, een elfjarig ventje met rood haar, blijft tegen beter weten in geloven in zijn vader.

Dankzij de komst van 3D kon Wim Wenders eindelijk zijn film over choreografe Pina Bausch maken.

De Britse comedyserie The Trip van Michael Winterbottom, over een culinaire reis van de komieken Steve Coogan en Rob Brydon, is ingekort tot een bioscoopfilm. ‘Soms was de sfeer na de opnamen om te snijden.’

De Chileense film Post Mortem keert terug naar 11 september 1973, toen de socialistische president Salvador Allende werd afgezet. Regisseur Pablo Larraín: ‘De zaak-Allende is heropend, sommige mensen kunnen of willen niet geloven dat het zelfmoord was.’

Philippe Claudel, de Franse filmmaker en romanauteur met op zijn palmarès een reeks literaire hoogvliegers en het bekroonde regiedebuut Il y a longtemps que je t’aime, wilde een komedie maken. Met succes: Tous les soleils doet zijn titel eer aan.

In Koen Mortiers 22 Mei draait alles om een – briljant in beeld gebrachte – bomaanslag in een winkelcentrum. We zien de gebeurtenis door de ogen van de beveiliger, die gekweld wordt door schuld.

Rijen van wolkenkrabbers en liters Coca-Cola, zo stelt de 14-jarige Kevin uit Honduras zich de Verenigde Staten voor. Hij, en zijn droom om het te maken in Amerika, spelen de hoofdrol in Which Way Home, een documentaire van Rebecca Cammisa. De Amerikaanse filmmaakster volgde maandenlang verschillende jonge kinderen uit Honduras en Guatemala die zonder hun ouders op goederentreinen in Mexico springen en zo proberen het beloofde land te bereiken. Kinderen uit Latijns-Amerika doen dit al tientallen jaren – soms met geluk, soms met harde pech.

Het Franse filmtijdschrift Cahiers du cinéma noemde Matías Bize (1979) de meest veelbelovende regisseur uit Chili. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen voor zijn vijfde film La vida de los peces (The Life of Fish), die afgelopen donderdag het Latin American Film Festival 2011 in Utrecht opende (5 t/m 12 mei).

Acteur/regisseur Peter Mullan maakte een film over straatschoffies in het Glasgow van de jaren zeventig. Hij was er ooit zelf een.

In Never Let Me Go is de levensverwachting van de mens honderd jaar, maar dat kan alleen als er voldoende donoren zijn... Een gesprek met regisseur Mark Romanek en actrice Keira Knightly.

In de sf-komedie Paul reizen twee Britse sf-fanaten per camper door de VS om alle plaatsen te bezoeken waar aliens zijn gesignaleerd. Simon Pegg, Nick Frost en regisseur Greg Mottola over hun film.

In a Better World van Susanne Bier werd bekroond met een Oscar voor Beste niet-Engelstalige film. ‘Het gaat over wraak én vergeving. Die twee horen bij elkaar.’

In Barney’s Version zien we een man die we eigenlijk zouden moeten haten, maar waar we toch van houden. Producent Robert Lantos en hoofdrolspeler Paul Giamatti over een onaangenaam personage.