Artikelen

'Een duidelijk geval van twaalf,' zegt de gewetenloze dokter Stronk (Arjan Ederveen) als hij weeskind Wim (Tygo Bussemakers) geschikt acht voor kinderarbeid. 'Ik ben tien!' sputtert Wim vergeefs tegen.

Een beroepsverbod en dreigende gevangenisstraf weerhielden de Iraanse regisseur Jafar Panahi er niet van zijn 'onvertoonbare' film Taxi Teheran te maken. Daarin verkent hij de grenzen van het toelaatbare – een taak voor elke filmmaker.

Ook in het nieuwe, tweede seizoen van de AMC-serie Halt And Catch Fire (vorig weekend begonnen) kijkt Lee Pace weer charmant, doch vooral heel serieus, duister en ernstig voor zich uit als een soort Don Draper light. Het deed me met weemoed denken aan Pushing Daisies – al moet ik toegeven dat eigenlijk alles mij met weemoed doet denken aan Pushing Daisies.

Ze kijken bepaald niet lekker weg, de films van Ulrich Seidl.

In Stonemouth trotseert Stewart, op zoek naar de waarheid én de liefde, een Schotse maffiafamilie. De serie is de tweede Iain Banks-adaptatie van de BBC.

Ook in het derde seizoen van Orange Is the New Black deinzen de vrouwen van de Litchfield-gevangenis voor niets en niemand terug. Fier voorop gaat de zwarte, transgender actrice Laverne Cox.

In de openingsbeelden van de thriller Rendez-vous wordt een man in de boeien geslagen en afgevoerd door de gendarmerie – vertraagd, om het enorme drama nog maar wat te benadrukken. Vervolgens springt de film zes maanden terug in de tijd en zien we dezelfde man en vrouw met hun twee kindertjes richting Frankrijk karren. Non non rien n'a changé, zingen Les Poppys op de geluidsband.

Dertigers Nancy (Lake Bell) en Jack (Simon Pegg) ontmoeten elkaar onder de grote klok van Waterloo Station; zij nietsvermoedend met een suf zelfhulpboek onder haar armen, hij met datzelfde boek als herkenningspunt voor zijn afspraakje van de avond. Een persoonsverwisseling met grote gevolgen, als Nancy zich besluit voor te doen als Jacks blind date.

'Pas je aan, laat een ander met de overwinning gaan.' En: 'Welgemanierde vrouwen schrijven geschiedenis.' CIA-analiste Susan Cooper (Melissa McCarthy) vertelt welke levenslessen ze van haar moeder meekreeg aan collega-vriendin Nancy (Miranda Hart). '...schrijven zelden geschiedenis,' corrigeert Nancy haar fijntjes.

De Arabische schrijver Sayed Kashua bewerkte zijn eigen, semi-autobiografische roman tot een scenario dat werd verfilmd door de Israëlische regisseur Eran Riklis (Cup Final, Lemon Tree). Het heeft een bitterzoet drama opgeleverd, met een komische ondertoon en een scherp randje, over vriendschap en liefde tegen het decor van het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Amy Schumer does it again. Deze week tackelde de grofgebekte comédienne het verkrachtingsschandaal rond Bill Cosby in een haarfijne sketch (zie onderstaand filmpje) en het halve internet klom weer in de pen om haar te prijzen. Terecht.

Blieft u uw actiespektakel hersenloos en vol gegromde oneliners, gebezigd met gepijnigde, heroïsche grimassen? In dat geval is dit aardbevingsspektakel met Dwayne 'The Rock' Johnson prima tijdverdrijf.

Nee, het ging Maria Altmann niet om de marktwaarde van het door de nazi's gestolen portret van haar geliefde tante Adèle Bloch-Bauer, toen ze een rechtszaak startte om het terug te krijgen. Het ging haar om gerechtigheid, en om het levend houden van de herinneringen aan die tante, die samen met haar man in hetzelfde huis woonde als Maria en haar ouders in het Wenen van de jaren twintig.

Thomas Egan kijkt in Jemen op straat naar alledaagse taferelen. Een moeder die haar zoon omhelst. Een jongen die een bal tegen een muur gooit. Mannen die in een groepje staan te praten. Hij bekijkt ze vanaf een afstand van 12.000 kilometer, vanuit een metalen container in de woestijn net buiten Las Vegas. Met z'n vinger aan de trekker.

Twee New Yorkse kunstenaars plaatsten in april een zelfgemaakte buste van Edward Snowden op een oorlogsmonument in een park in de New Yorkse wijk Brooklyn. Het guerrilla-eerbetoon was bedoeld als tegengas; de NSA-klokkenluider werd volgens de kunstenaars door de Amerikaanse media onterecht neergezet als crimineel, terwijl hij met zijn onthullingen juist een belangrijk debat over massasurveillance op gang had gebracht.

Acteur, schilder en danser David Gulpilil werd op zestienjarige leeftijd een ster dankzij Nicolas Roegs Walkabout (1971), maar zoals zoveel Aboriginals raakte hij aan lager wal door drankmisbruik. Na een korte celstraf besloot hij zijn leven te beteren: samen met bevriende regisseur Rolf de Heer (Ten Canoes) keerde hij terug naar zijn geboortegrond voor het cathartische Charlie's Country.

Mad Men-kijkers namen afgelopen zondag afscheid van Don Draper. Hoe ga ik hier natuurlijk (nog) niet verklappen, maar wie dat einde en die van Breaking Bad, Six Feet Under, The Sopranos, Roseanne, Dexter, M.A.S.H. of Deadwood nog niet gezien heeft, kan beter even verder kijken.

Het is heden ten dage een gedurfde zet voor een machtige filmstudio als Disney: een groots opgezette avonturenfilm lanceren die op geen enkele wijze gebaseerd is op een bestaande superheldenfranchise of boekenreeks. Des te jammer dat Project T (in Amerika uitgebracht als Tomorrowland) op vrijwel elk vlak mislukt is.