Artikelen

In de documentaire Cidade de Deus - 10 Anos Depois zien we hoe het de acteurs vergaan is, tien jaar na het uitkomen van Cidade de Deus.

De Palestijnse filmmaker Hany Abu-Assad woonde, studeerde en werkte 25 jaar in Nederland. Na zijn internationale doorbraak met Paradise Now (2005) vertrok hij naar Hollywood, waar hij de matige actiethriller The Courier (2012) maakte. Inmiddels woonachtig in Nazareth, is Abu-Assad voor even terug in Nederland, waar het VPRO-radioprogramma Nooit Meer Slapen een uur lang met hem sprak.

Introverte puber Hector en zijn jonge, alleenstaande moeder Paloma zijn in het laagseizoen op vakantie gegaan. Dat is lekker goedkoop, maar spannend is anders: hun hotel is uitgestorven. De twee hangen wat bij het zwembad, smeren elkaar in met zonnebrand, staren op de hotelkamer naar soaps en bestellen af en toe een club sandwich.

Flauwe woordspelingen (zoals de kop van dit stukje) drongen zich al bij voorbaat op bij de nieuwe film De overgave. En ook deze: Was Overgeven geen betere titel geweest? De overgave werd immers aangekondigd als een soort poldervariant op de sm-kasteelroman Vijftig tinten grijs, én is een film van regisseur Paul Ruven, die een paar jaar terug met Me and Mr Jones on Natalee-Island de slechtste Nederlandse film van het afgelopen decennium had gemaakt, en zich vorig jaar met het Wendy van Dijk-vehikel Ushi Must Marry bepaald niet revancheerde.

Bestaat er meer dan we met het blote oog kunnen waarnemen, is de vraag in Woody Allens 47ste film. In ieder geval niet in het wel erg frivole Magic in the Moonlight.

Filmpublicist, Hollywood-acteur, correspondent, biograaf en (oorlogs)fotograaf: Nederlander Sam Waagenaar (1908-1997) was het allemaal. Never a Dull Moment, luidde dan ook de titel van zijn autobiografie.

De filmcarrière van stripheldenfranchise Teenage Mutant Ninja Turtles is tot op heden bepaald geen onverdeeld succes. Toch waagt filmstudio Paramount Pictures een nieuwe poging, gesteund door kinderzender Nickelodeon. Hopend op een opleving van de Turtlemania uit de jaren ’90.

Er is iets vreemds aan de hand met vechtersbazenensemble The Expendables. Want waar succesvolle actiefilms normaal gesproken met elk vervolg steeds slechter worden, wordt de in 2010 door Sylvester Stallone in het leven geroepen filmserie steeds ietsje beter.

In zijn Gouden Palm-winnende film The Wind That Shakes the Barley (2006) zoomde de Britse filmmaker Ken Loach in op de bloedige Ierse onafhankelijkheidsoorlog in de jaren twintig van de vorige eeuw. Voor Jimmy’s Hall, een soort vervolg op Barley, keert hij terug naar Ierland.

‘Personne’ kan in het Frans zowel ‘persoon’ als ‘niemand’ betekenen. Dat ontdekken de Amerikaanse zakenman Gary Newman (Josh Charles) en het Franse kamermeisje Audrey Camuzet (Anaïs Demoustier) als ze in dezelfde lift belanden. Een film lang schuiven hun werelden vlak langs elkaar heen in Bird People, dat zich afspeelt op en rond het internationale Parijse vliegveld Charles de Gaulle. Een gedragsstudie naar hoe (a)sociale media onze (on)persoonlijke omgang met elkaar beïnvloeden.

Regisseur James Gunn blaast de ruimte-western nieuw leven in en breidt en passant Marvels universum van superhelden uit met dit amusante spektakel rondom een groep intergalactische buitenbeentjes die het kwaad moeten bestrijden. Guardians of the Galaxy heeft de juiste dosering van actie, humor en visueel vertoon.

Jake Kasdan wist het nodige komische talent te verzamelen voor zijn komedie over een uitgelekte sekstape, maar de gehoopte spannende en grappige taferelen levert dat helaas niet op. Sex Tape is een teleurstellend flauwe sketch die – met een reeks nog flauwere grappen – uitgerekt wordt tot anderhalf uur.

Het is een mysterie dat de Fransen al sinds 1977 bezighoudt: de verdwijning van Agnès Le Roux, erfgename van het Palais de la Méditerranée-casino in Nice. Veteraan André Téchiné (71) besloot het drama te verfilmen, nog voordat het laatste hoger beroep in de zaak was afgerond.

Aan alles wat echt interessant is in Hotell rent de film als een dolle voorbij. Vragen als: kun je aan je eigen leven ontsnappen als je ongelukkig bent en hoe makkelijk is het dan om voor even iemand anders te worden?

Het is bijna vijfentwintig jaar geleden dat When Harry met Sally... van regisseur Rob Reiner in de bioscopen draaide, een film die een klassieker werd binnen het romcomgenre. In de tweeënhalve decennia daarna heeft Reiner nog een aantal hits kunnen afleveren (Misery, A few good Men, The American President), maar voerden mislukkingen de boventoon. Het is voor de Amerikaan te hopen dat hij voor andere genres nog ergens een reservetank heeft, want na het zien van And So It Goes is duidelijk dat de romcomkoek voor hem in ieder geval op is.

De scheidslijnen worden steeds vager. Films worden televisieseries, televisie krijgt filmkwaliteit. En kijkers maken zelf wel uit wanneer ze kijken.

Sepideh Hooshyar is een Iraans meisje dat met haar moeder in een stadje in het zuiden van Iran woont. Sinds de plotselinge dood van haar vader droomt ze ervan om astronaut te worden; als ze ’s nachts door haar enorme telescoop naar de hemel tuurt, voelt ze dat ze dicht bij hem is.

Het lijkt een onuitroeibare mythe in filmland: de notie dat de mensheid slechts een zeer beperkt percentage van het brein gebruikt. Zie onder meer Hollywood-thriller Limitless uit 2011. En nu is er Lucy van Fransman Luc Besson (Léon, The Fifth Element), die ons de volgende stap in de menselijke evolutie voorschotelt.