Artikelen

Eye Amsterdam eert regisseur David Cronenberg met een expositie en een retrospectief. Speciaal voor hem werd ooit het genre ‘body horror’ bedacht. Zelf zegt Cronenberg: ‘Ik denk dat al mijn films grappig zijn.’

Tijdens het WK staat je televisie bol van het spectaculaire voetbal. Helaas eindigt niet elke wedstrijd in 1-5, met een door de lucht vliegende Van Persie als knallend hoogtepunt. Cinema.nl bespreekt daarom de opmerkelijkste voetbalfilms. Voor als je even géén zin hebt in Honduras – Zwitserland.

Clint Eastwood is behalve westernicoon natuurlijk ook regisseur van prachtige films als Unforgiven, The Bridges of Madison County en Million Dollar Baby. Bovendien is hij een groot muziekliefhebber: hij componeerde fraaie soundtracks bij veel van zijn eigen werk en maakte meerdere films over muzikanten.

Tijdens het WK staat je televisie bol van het spectaculaire voetbal. Helaas eindigt niet elke wedstrijd in 1-5, met een door de lucht vliegende Van Persie als knallend hoogtepunt. Cinema.nl bespreekt daarom de opmerkelijkste voetbalfilms. Voor als je even géén zin hebt in Honduras – Zwitserland.

Wat een briljant uitgangspunt: werkneemster Sandra is maanden overspannen thuisgebleven en wil weer gaan werken. Maar wat blijkt, terwijl ze weg was kwam het werk toch gewoon af, omdat de collega's een tandje hebben bijgezet. Als beloning krijgen die daarvoor een bonus van 1000 euro. En raakt Sandra haar baan kwijt.

Na achttien jaar gevangenschap wordt RAF-terrorist Jens Kessler (Sebastian Koch) plotseling vervroegd vrijgelaten. Berouw toont hij echter niet: 'De wereld was beter af geweest als we hadden gewonnen.'

In een wereld waar technologie een steeds grotere rol gaat spelen en mens en machine langzaam maar zeker met elkaar vergroeien, is het interessant om zo nu en dan eens stil te staan bij de voor- en nadelen van deze ontwikkelingen. Transcendence pretendeert een film te zijn die dat doet, maar is niet meer dan een flauwe thriller met half uitgewerkte cyberfilosofische thema's, verstopt in een halfbakken plot.

In drie jaar tijd zijn twee uitstekende thrillers verschenen die dezelfde titel dragen en gebaseerd zijn op hetzelfde idee, maar totaal verschillend zijn uitgevoerd. De eerste, van Jorge Michel Grau uit 2010, is een sociale allegorie over overleven in een kill-or-be-killed achterbuurt van Mexico-Stad, de tweede, van Jim Mickle uit 2013, een gothic horrorsprookje over de waanzin van afzondering, in de dichtbeboste Catskill Mountains in het oosten van Amerika.

Welke strategie zou Nicolas Cage hanteren bij het uitkiezen van zijn rollen? Gewoon afwachten wat er binnenkomt en overal ja op zeggen?

De 'city' uit de titel is Kaapstad, en als we deze film mogen geloven is het daar inderdaad heel gewelddadig.

De vraag is: moet je bij een film over huiselijk geweld ook de kijker mishandelen? Kort door de bocht misschien, maar hier is het een legitieme vraag. Want Philip Gröning doet in dit bijna drie uur durende drama van alles om je te ontmoedigen.

Compromisloos, zo noemde Steven de Jong zijn laatste film tijdens een persvoorstelling. Het viel niet mee om de financiering rond te krijgen voor de verfilming van Judith Vissers thriller over pesten, maar dat had als gunstige bijkomstigheid dat de Friese regisseur ook geen lastige verzoekjes kreeg ('Heb je niet wat meer Dirk Zeelenberg?') van partijen die een belang hadden in het project.

Na het meedogenloze Animal Kingdom, over een zelfdestructieve familie van criminelen in Melbourne, komt David Michôd met een groezelige postapocalyptische thriller. En weer bewijst hij zich een meester in het vasthouden van spanning.

In de politiekomedie 21 Jump Street uit 2012 werden er geen doekjes om gewonden: 'We halen een project uit de jaren tachtig van de plank en moderniseren dat een beetje. Het ontbreekt de bedenkers van deze plannen duidelijk aan originaliteit, dus recyclen ze shit uit het verleden en hopen dan maar dat niemand het merkt.'

Vooropgezet: noodzakelijk is deze film beslist niet. Het onderwerp van de film – gerechtelijke dwalingen na een gruwelijke moord in 1993 op drie achtjarige jochies in West Memphis – werd al uitvoerig behandeld in een half dozijn boeken, talloze tv-reportages en het meest opvallend in de drie Paradise Lost-documentaires van Joe Berlinger en Bruce Sinofsky.

Wat een obligate feelgood comedy over een vrouwengevangenis lijkt, ontpopt zich tot een goedgeschreven serie die knap speelt met vooroordelen: Orange is the New Black.

Grace of Monaco is het verhaal van de Amerikaanse filmster Grace Kelly, die in 1956 trouwt met Prins Reinier III van Monaco, en daarmee op slag verandert in een prinses. Maar ze leefde niet lang en gelukkig.

Kelly Reichardt, een van Amerika's voornaamste vrouwelijke filmauteurs, plaatst haar personages graag midden in de natuur van Oregon. Zoals de jonge vrouw die in Wendy and Lucy samen met haar hond door de bossen struint. Of de pioniers uit haar anti-western Meek's Cutoff, die anno 1880 via de Oregon Trail richting de Stille Oceaan trekken.