Artikelen

Indonesië 1965. Na een mislukte communistische coup op 30 september grijpt de rechtse legergeneraal Soeharto de macht. Hij verbiedt de communistische partij in Indonesië en begint een zuiveringsactie. Iedereen die tegen hem is, is een communist, en iedere communist moet dood. Over heel Indonesië gaan paramilitaire groeperingen op jacht. In minder dan een jaar tijd worden een miljoen 'communisten' vermoord.

Zo op het eerste gezicht is er geen travestiet of transseksueel te bekennen in Los amantes pasajeros. Wel staat deze Almodóvar bol van de homoseksuelen, in of uit de kast. Maar schijn bedriegt, zoals altijd bij de Spaanse meester van de dubbele bodems, punky decors en campy personages. Voor deze uitzinnige klucht, die teruggrijpt op zijn vroegere werk, trekt hij alle registers open. De lol zit 'm niet zozeer in de soapachtige verwikkelingen, als wel in wat de personages vertegenwoordigen.

Alsof het geschapen is om ooit door Michel Gondry te worden verfilmd, zo leest het wonderlijke universum van Boris Vians magisch-realistische roman L'écume des jours uit 1947, met zijn rondkrioelende deurbellen, mensen met vogelkoppen en pianocktails – instrumenten die bij elke noot een nieuwe smaak aan je cocktail toevoegen.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases in de maand juni.

Ieder jaar worden in de lente de series gepresenteerd die in het najaar op de Amerikaanse tv verschijnen. Niet alles wekt hooggespannen verwachtingen. Ilse van der Velden scheidt het kaf van het koren.

Camp, decadentie, grote gebaren, anachronismen – wat je ook vindt van het werk van Australische regisseur Baz Luhrmann, hij is in ieder geval stijlvast. Na een soort rave-versie van Romeo en Julia en de barokke popmusical Moulin Rouge! serveert hij met The Great Gatsby opnieuw een machtige cocktail van hoge en lage cultuur.

Volgens een krantenbericht van begin april mogen vrouwen in Saoedi-Arabië voortaan fietsen. Eerder mocht dat dus niet. Er gelden nog wel wat beperkingen: fietsen mag alleen ter recreatie op het strand of in het park, niet op de openbare weg. En de vrouwen moeten – uiteraard volledig gesluierd – worden begeleid door een mannelijk familielid.

Slim, gewaagd en verrassend teder is deze adaptatie van Doris Lessings korte verhaal The Grandmothers, ook al is die vaak weinig opzienbarend gefilmd en manoeuvreren de dialogen hier en daar als olifanten in porseleinkasten.

Een filmstudente is met haar moeder neergestreken in een pension in de Zuid-Koreaanse badplaats Mohang, om aan hun schuldeisers te ontkomen. Om de tijd te doden zet ze zich aan het schrijven van een script.

De Britse schrijver Ford Madox Ford schreef tussen 1924 en 1928 de vierdelige romancyclus Parade’s End. Kwaliteitszenders BBC en HBO verwerkten de reeks samen tot een vijfdelige miniserie (nu verkrijgbaar op dvd). Vier romans in nog geen vijf uur televisie: dat is geen recept voor luchtigheid.

Maar liefst drie jaar kostte het Wong Kar-Wai (In the Mood for Love) om zijn gedroomde epos over Ip Man, kungfu-icoon en eerste leermeester van Bruce Lee, te voltooien, nadat hij het project tien jaar eerder al aankondigde. Het eindresultaat is wat je bij zo'n lange ontstaansgeschiedenis kunt verwachten: warrig en onevenwichtig, een kluwen van subplots en bijfiguren. En toch stelt het niet teleur.

Mannen en vrouwen van een zekere leeftijd die openlijk keuvelen over de talloze synoniemen voor cunnilingus: het kan plotseling in Hollywood. Waar Meryl Streep en Tommy Lee Jones verleden jaar nog schoorvoetend hun seksuele fantasieën en frustraties bespraken in Hope Springs, gaan bij het sterrenensemble van Robert De Niro, Diane Keaton en Susan Sarandon in The Big Wedding – een remake van het Franse Mon frère se marie (2006) – alle reserves overboord. Al blijven de kleren netjes aan.

'Ik wilde waardig seniel worden,' verzucht grijsaard Reggie (Tom Courtenay), die in een tehuis woont voor gepensioneerde musici. 'Kansloos, nu zij hier is,' stelt hij vast, onder verwijzing naar zijn net gearriveerde, lang uit het oog verloren ex-vrouw Jean (Maggie Smith).

Haar moeder zocht in Kenia naar beach boys die een beetje liefde konden geven. Haar devote tante vulde de zomervakantie met het kerstenen van ongelovige buurtgenoten. En Melanie zelf – de dertienjarige hoofdpersoon van Hoffnung, het slotdeel van Ulrich Seidls Paradies-trilogie – moet deze zomer naar een afslankkamp voor tieners.

Deep Impact vs. Armageddon, Capote vs. Imfamous, Mirror Mirror vs. Snow White and the Huntsman – Hollywood heeft de vreemde neiging regelmatig binnen één jaar twee opvallend vergelijkbare films uit te brengen. Het nieuwste voorbeeld: Olympus Has Fallen vs. White House Down, twee producties die zijn te omschrijven als 'Die Hard in het Witte Huis'.

The Grandmaster van Wong Kar-Wai, een lofzang op de vechtkunst, is ‘een portret vol lege, witte plekken, maar zo prachtig dat alle hiaten en mankementen van minder belang zijn’.