Artikelen

In Jagten worden veel goede keuzes gemaakt, maar de beste keus was om Mads Mikkelsen te vragen voor de hoofdrol.

‘Hoelang is het eigenlijk lopen, joh, zo’n marathon?,’ wil de ongetrainde Kees weten, nadat hij heeft afgesproken dat hij met zijn maten de Marathon van Rotterdam zal gaan lopen. ’42 kilometer en 195 meter,’ luidt het afgemeten antwoord van de Egyptische Youssoef, een ex-marathonloper met een klompvoet, die hen zal gaan trainen. ‘Nou, ik vind het met de auto al ver!,’ riposteert Kees.

De misdaadfilms van Australiër Andrew Dominik (Chopper, The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) worden gekenmerkt door een gestileerde filmtaal en kritische ondertoon. Killing Them Softly is geen uitzondering, al gaat Dominik ditmaal botter te werk dan voorheen.

Een film over de bankencrisis. Dan moet je lef hebben. Want terwijl je hem maakt kan die crisis alweer voorbij zijn. En hoe voorkom je dat het een saai en technisch verhaal wordt?

Tim Burton herhaalt zich. Niet alleen beginnen veel van zijn films inmiddels op één grote, gotische Johnny Depp-brij te lijken, nu maakt hij letterlijk een film die hij in 1984 al eens eerder maakte. Of beter, hij reanimeert het 29 minuten durende filmpje met echte acteurs en sleutelt het om tot een 3D stop motion-animatiefilm. Dat pakt echter heel goed uit en levert een van zijn beste films in jaren op.

Hoe komt het toch dat je je als kijker veel makkelijker identificeert met een moreel verdacht of op zijn minst getroebleerd personage, dan met een ondubbelzinnig goed personage? Het is bijna alsof een film, en dan vooral een actiefilm, niet realistisch kan zijn als het personage gewoon goed is.

Dat het visueel bijzonder rijke fantasydrama Beasts of the Southern Wild op verschillende festivals in de prijzen viel, is te begrijpen. Of de film ook veel bezoekers zal trekken is de vraag.

A Respectable Family begint als een thriller. In het holst van de nacht stapt iemand achter in een taxi. ‘Hebt u er bezwaar tegen als we een collega oppikken?’ vraagt de taxichauffeur. Dat heeft de klant niet. Even later stappen er twee mannen in; de een nestelt zich voorin, de ander gaat naast de passagier zitten. Die vraagt niet veel later waar de rit precies naartoe gaat. Er klinkt paniek in zijn stem. Dan buigen de mannen zich naar hem toe en overmeesteren hem. In het volgende shot sleept een blote voet over een stoffige keldergang.

Size zero is de wet, nog net niet in steen gebeiteld, die geldt voor iedereen die iets wil worden in de film of op tv. Maar nu zijn er Lena Dunham en Mindy Kaling: twee ronduit mollige meiden die desondanks het kleine scherm veroverden met hun comedies Girls en The Mindy Project.

‘Maak u maar geen zorgen. Bekijk ’t als een grote vakantie.’ Met die woorden wordt de bijna zeventienjarige Katharina ontvangen in een groot katholiek ziekenhuis ergens in Vlaanderen. Het is eind jaren zeventig. Katharina is ongewenst zwanger en wordt weggestopt op de zolder van het ziekenhuis. Samen met een handvol lotgenotes.

Marty Huggins (Zach Galifianakis) lijkt in niets op de ideale kandidaat om een plaats in het Amerikaanse Congres te winnen: hij is klein en mollig, directeur van de plaatselijke VVV, naïef en niet bepaald welbespraakt, en zijn gezin lijkt weg te zijn gelopen uit een Dik Trom-verfilming.

Dit is de Dredd-versie die metalband Anthrax in gedachten had toen ze hun hommage I am the Law schreven. Wreed en bloederig. Niet die fluwelen stripverfilming uit 1995 met Sylvester Stallone in een rammelend plastic kostuum.

De speurtocht van een joodse jongen uit keurig Amsterdam Oud-Zuid naar een rauwe zwarte meid met grote borsten en billen. Dat is het niet heel fijnzinnige uitgangspunt van Robert Vuijsjes debuutroman Alleen maar nette mensen, waarmee hij een groot publiek wist te bereiken.

‘Kunst in het algemeen leert ons niets,’ zegt galeriecheffin Jeanne (Kristin Scott Thomas) tegen echtgenoot Germain (Fabrice Luchini) in Dans la maison. De boude bewering verraadt een zeker intellectueel cynisme, hetgeen François Ozon in zijn filmbewerking van Juan Mayorga’s vileine theaterstuk past als een handschoen.

Is het in Amsterdam Zuidoost echt zo wild als in de boekverfilming Alleen maar nette mensen wordt voorgesteld?

Na de klassiekers van George Romero en inventieve films als Braindead, 28 Days Later, Shaun of the Dead en Zombieland, moet je van goeden huize komen om nog iets toe te voegen aan het zombiegenre. De tv-serie The Walking Dead doet dat met een verrassend ingrediënt: soap.

Tijdens de tien dagen van het Nederlands Film Festival zijn er in Utrecht allerlei filmische activiteiten te beleven. Overdag vindt dit voornamelijk binnen plaats, maar 's avonds komt Utrecht echt tot leven.

Willeke Geertje van Ammelrooy zit al 46 jaar in het vak en heeft in ruim zeventig films gespeeld. Ondanks de verschillende genres waarin ze heeft gespeeld, speelt ze altijd de rol van de krachtige en pure vrouw: 'daarin herken ik mijn eigen drang naar ruimte en vrijheid.' Een geschreven portret van één van de diva's van de Nederlandse films.