Artikelen

Er was een tijd dat de Europese kunstzinnige cinema zich nog frequent met andere dingen bezighield dan met het najagen van de tijdgeest en al het vluchtige.

In The Mill and the Cross komt De kruisdraging van Pieter Bruegel de Oude tot leven. Schilderkunst als cinema, cinema als bespiegeling: een bravourestuk

Hoewel Billy Crystal op een enkele grap na misschien niet zo spraakmakend was, zorgden de beroemdheden dit jaar wel weer voor een aantal memorabele uitspraken.

Win Win is weer een fijne, kleine indiefilm van Thomas McCarthy (The Station Agent). Het komische drama sloeg de Nederlandse bioscopen over, maar komt gelukkig wel uit op dvd.

Op papier is het een idee met voldoende potentie, een Nederlandse thriller die zich afspeelt in Buenos Aires, over een stel dat per ongeluk getuige is van een moord door een corrupte politieagent. In Amerikaanse politieseries mag een dergelijk gegeven inmiddels op honderden manieren herkauwd zijn, in Nederland kenden we het nog niet. Om het geheel een frisse twist te geven weeft regisseur Diederik van Rooijen er bovendien een relatiedrama doorheen.

Daniel Radcliffe’s eerste rol na de Harry Potter-films is die van de jonge advocaat Arthur Kipps in dit gothic horrorverhaal uit de beroemde Britse Hammerstudio’s, ooit verantwoordelijk voor de legendarische Dracula-films met Christopher Lee.

Zuid-Afrika’s inzending voor de Oscars 2012 was de film Skoonheid, van de jonge Afrikaanse filmmaker Oliver Hermanus (1983). Een film die vooral herinnerd zal worden door een heftige, uitvoerig in beeld gebrachte anale verkrachting.

Nooit geweten dat Denzel Washington ook in komedies speelt. Niet dat Safe House is bedoeld als komedie, maar daar draait de film onbedoeld toch op uit. Ook al bevat die een paar verbluffende actiescènes.

Hesher begint als een film van de gebroeders Dardenne: een joch met een rood jackie scheurt op zijn mountainbike achter een sleepwagen aan – op de huid gezeten door een schokschouderende camera. Hij wordt bijna overreden, maar haalt de sleepwagen in en nestelt zich achter het stuur van de zwaar beschadigde stationwagon die erachter hangt – vastbesloten om te blijven zitten.

Voor elke verhalenverteller is het een dilemma: hoeveel leg ik uit en hoeveel laat ik over aan de verbeelding en het inlevingsvermogen van het publiek? De Argentijnse regisseur/scenarist Milagros Mumenthaler, wier speelfilmdebuut Abrir puertas y ventanas (‘deuren en ramen openen’) in Locarno werd bekroond met de Gouden Luipaard, toont in dat opzicht wel heel veel vertrouwen in haar publiek

In de serie Blikvangers kijkt Jan Pieter Ekker naar opvallende filmaffiches. In deze editie: een contour met heel veel filmstills erin.

Sterven van liefde, dat kan het mooist en meeslependst wanneer je blad nog onbeschreven is. Op je vijftiende bijvoorbeeld, zoals Camille (Lola Créton) in Un amour de jeunesse, derde regie van voormalig Cahiers du Cinéma-journaliste Mia Hansen-Løve.

‘Ik voel me schuldig,’ zegt zij.
‘Waarom? Je kunt ze toch niet helpen,’ antwoordt hij.
‘Dat betekent nog niet dat ik met hun moordenaar naar bed moet,’ riposteert zij.
‘Zij zijn begonnen,’ zegt hij dan. ‘Zij moorden ook.’

Het is even wennen, maar Martin Scorsese, regisseur van bikkelharde filmklassiekers als Taxi Driver, GoodFellas en Raging Bull, heeft met Hugo een heuse familiefilm gemaakt. En ook nog in 3D. Dat was voor hem alletwee voor het eerst, maar dat zie je niet af aan deze vlekkeloze film.

Kinderboekenschrijver Jacques Vriens had als leraar een meisje met leukemie in de klas. Het verhaal dat hij op die ervaring baseerde – Achtste-groepers huilen niet – is nu onder dezelfde titel verfilmd tot een gelikte jeugdfilm van een nogal onwaarschijnlijk gezelschap makers.

Critici zijn het er in meerderheid over eens dat de 3D-versie van Star Wars, Episode 1: The Phantom Menace vooral uit financiële overwegingen is uitgebracht.

Je kunt het Paramount niet kwalijk nemen dat de studio voortborduurt op het succes van lowbudget- horrorfilms als Paranormal Activity, maar dit zogenaamd journalistieke verslag van een mislukte duivelsuitdrijving is slaapverwekkend en voorspelbaar.

‘We didn’t want to be in the movie,’ merkt bejaarde mopperkont Statler op in de persmap van The Muppets. ‘But we felt it was our duty.’ Zijn oude ijzervreterkameraad Waldorf vult aan: ‘Yeah, somebody’s got to warn the rest of the audience what they’re in for.’ Komen dergelijke geriatrische een-tweetjes met aansluitend gegrinnik u bekend voor, dan bent u de veertig naderende of voorbij.