Artikelen

Geen pratende dieren, luidruchtige kleuters, dubbelrollen, fat suits of diarreegrappen in de nieuwe Eddie Murphy-film, dat is vast meegenomen. The only way is up?

Het zoveelste zwaard-en-sandalenepos vol bloederige gevechten en Griekse goden, gebracht ‘door de makers van 300’ en ‘in drie glorieuze dimensies!’

Rachel Weisz speelt in dit op waarheid gebaseerde verhaal de rol van Kathryn Bolkovac, een Amerikaanse politieagente die tijdens een vredesoperatie in Bosnië op vrouwenhandel stuit.

‘Ze praat niet tegen me!’ schreeuwt de hoogzwangere Ilse gefrustreerd. ‘Zeg iets, dit is toch niet normaal!’ De kijker kan zich haar wanhoop intussen aardig voorstellen: behalve een amper waarneembaar ‘yes’ of ‘no’ of schaapachtig schouderophalen, geeft de Poolse au pair Ewa geen enkele blijk van contact.

In deze tijd van economische crisis, waarin banken omvallen en de ellende haast iedere persoon op de aardbol in de portemonnee treft, is het beeld van de financiële zakenwereld bepaald niet flatteus: een verzameling harteloze zakkenvullers, enkel uit op persoonlijk gewin.

Voor de zestigmiljoendollarfilm Drive mocht hoofdrolspeler Ryan Gosling zelf een regisseur uitzoeken. Hij koos de Deen Nicolas Winding Refn.

Een goed sciencefictionconcept laat zich compact samenvatten – de wereld is een computergestuurde illusie (The Matrix), er worden geen kinderen meer geboren (Children of Men), dat werk. Het uitgangspunt van de sf-thriller In Time vormt geen uitzondering: tijd is letterlijk geld.

Voor cinefielen kan dit najaar niet meer stuk, want hier is weer een hardcore filmauteur die zichzelf overtreft. Net als Béla Tarr nog nooit zo sterk was als onlangs in The Turin Horse, bewijst ook Bruno Dumont met Hors Satan in topvorm te zijn door zijn filosofische bespiegelingen en radicaal uitgeklede vorm toegankelijker dan ooit op te dienen.

Winnaar van de prijs voor beste regie in Cannes ging dit jaar naar de Deen Nicolas Winding Refn. Enigszins verrassend, omdat hij die prijs kreeg voor de actiefilm Drive en actiefilms worden in Cannes zelden in de competitie opgenomen, laat staan beloond met een prijs.

Anders dan de titel suggereert, is Dream House geen horrorfilm over een ‘haunted house’, maar eerder een psychologische thriller over een ‘haunted man’ die geconfronteerd wordt met zijn eigen destructieve krachten, in een spel met meerdere werkelijkheden.

Als een onverschrokken gifmenger mixt de Nederlandse filmkunstenaar Rosto in The monster of Nix computerontwerpen, collagefiguren, live-action en handgemaakte poppenkoppen met zelfgecomponeerde klaagzangen tot een zwarte sprookjes-Odyssee.

Kuifje: de blockbuster – op zich geen slecht idee. De strips van de Belg Hergé, over de sluwe journalist met de rode kuif en zijn heetgebakerde sidekick kapitein Haddock, worden al ruim een halve eeuw verslonden door kleine jongens van alle leeftijden, en de exotische avonturenplots doen niet onder voor die van Indiana Jones of James Bond.

Een ‘visuele meditatie over Buenos Aires’ noemt regisseur Gustavo Taretto zijn Medianeras, dat uitgroeide van fotoproject tot short tot volledige film. Een rake bespiegeling over het moderne leven, over mens versus constructie, gevat in prachtige beelden en onderkoelde humor.

Crimineel Willem Holleeder die een proces aanspant omdat zijn imago door de film geschaad zou worden, een spreekverbod over het boek De ontvoering van Alfred Heineken van Peter R. de Vries omdat regisseur en coschrijver Maarten Treurniet daar informatie uit zou hebben gehaald voor zijn film, discussies op televisie in DWDD en P&W over het waarheidsgehalte van de film... aan aandacht voor het misdaaddrama De Heineken Ontvoering geen gebrek.

Franse filmmakers zijn al jaren toonaangevend als het gaat om complexe familiedrama’s. Verrassend genoeg ontdekte André Téchiné in 2007 met Les Temoins een compleet nieuwe manier om ze te vertellen.

In Contagion van Steven Soderbergh speelt een dodelijke ziekte de hoofdrol. De wereld raakt in de ban van dit levensgevaarlijk virus, er breekt paniek uit en wetenschappers gaan naarstig op zoek naar een oplossing. Soderbergh doet zijn best om er een overtuigende actiethriller van te maken, maar de film mist een gestage spanningsopbouw.

‘Ik kan niet bepalen of jij nu heel slim bent of heel dom,’ verzucht FBI-agent Wendell Everett (Don Cheadle) op zeker moment tegen de Ierse politiebrigadier Gerry Boyle (Brendan Gleeson). De Amerikaan is naar een Iers kustplaatsje gestuurd om een internationale drugsbende op te rollen, en moet daar noodgedwongen samenwerken met deze onbehouwen smeris. Boyle reageert met een onpeilbare glimlach op zijn nieuwe collega, zichtbaar in zijn sas met diens onbegrip.

Restless, de nieuwe Gus van Sant (My Own Private Idaho, Elephant, Milk), is een wat al te sympathieke film over de dood, die een ode wil brengen aan het leven. Grootste probleem daarbij is het script, dat aan diepgang, vitaliteit en samenhang nogal wat te wensen over laat.