Artikelen

In de laatste dagen van het jaar vertellen recensenten van Cinema.nl over de 'perfecte kerstfilm'. Vandaag: Ponyo

De beste films die in 2011 in Nederland verschenen, volgens Cinema.nl-recensenten Gerhard Busch, Rick de Gier en Oliver Kerkdijk. En links naar andere interessante filmlijstjes.

In de laatste dagen van het jaar vertellen recensenten van Cinema.nl over de 'perfecte kerstfilm'. Vandaag: A Christmas Story

In de laatste dagen van het jaar vertellen recensenten van Cinema.nl over de 'perfecte kerstfilm'. Vandaag: The Ref

Heel logisch eigenlijk, de keuze voor Brad Bird als regisseur van het vierde deel in de Mission Impossible-reeks. Met The Iron Giant, The Incredibles en Ratatouille toonde hij zich een meester van de luchtige actiefilm. Dat die films getekend waren, ach, dat is een detail – Bird benadert Mission: Impossible gewoon weer als animatiefilm.

In de laatste dagen van het jaar vertellen recensenten van Cinema.nl over de 'perfecte kerstfilm'. Vandaag: La bûche

Alleen grote talenten leveren zo’n overrompelend debuut af als de jonge Vlaming Gust Van den Berghe met En waar de sterre bleef stille staan. Zijn adaptatie van Felix Timmermans’ gelijknamige mirakelspel uit 1924 is een anarchistische en prettig gestoorde variant op het Driekoningenverhaal, die onvermijdelijk in je hoofd blijft nagalmen omdat er zo lastig vat op te krijgen is. Dat zag ook het Filmfestival van Cannes, dat de film in 2010 meteen selecteerde voor de Quinzaine Des Réalisateurs.

Johnny Depp en Hunter S. Thompson, twee namen die filmliefhebbers na Fear and Loathing in Las Vegas graag samen in één zin horen.

In de laatste dagen van het jaar vertellen recensenten van Cinema.nl over de 'perfecte kerstfilm'. Vandaag: The Hudsucker Proxy.

Traditiegetrouw buigt Cinema.nl zich over het afgelopen filmjaar. Met de beste actrice en acteur, het dankwoord van acteur Nasrdin Dchar, en de onverminderde opmars van 3D.

Eigenlijk zou je de Britse spionnenthriller Tinker Tailor Soldier Spy moeten zien zonder enige voorkennis. Je zou de roman van John le Carré, waarop hij gebaseerd is, niet moeten hebben gelezen, en de gelijknamige BBC-serie uit 1979 niet moeten hebben gezien. Anders ga je toch maar vergelijken.

Mongolië, dat hier meestal de bioscoop bereikt in romantische beelden van het nomadenleven op de toendra (The Story of the Wheeping Camel, Khadak, The Two Horses of Genghis Khan), krijgt in Winter Vacation een heel ander gezicht.

Het is voorstelbaar dat Sir Arthur Conan Doyle zich even omdraaide in zijn graf toen in 2009 Guy Ritchies interpretatie van zijn klassieke detectivehelden in de bioscoop verscheen. In de vertolking van Robert Downey Jr. en Jude Law mompelen Sherlock Holmes en Dr. Watson quasi-gevatte oneliners terwijl ze in slowmotion de vloer aanvegen met allerhande negentiende-eeuws gespuis. En het avontuur dat ze beleefden was niet eens gebaseerd op een oorspronkelijk verhaal.

Old Cats is een bijzonder kleinood over bloedbanden en dementie, liefde en vergeving.
‘Ze is zo hard als steen; koud en egoïstisch. En ze heeft nooit van me gehouden,’ schreeuwt dochter Rosario richting haar stiefvader. De verbeten (eind)veertiger had zich in de badkamer van het ouderlijk huis in het oude centrum van de Chileense hoofdstad Santiago opgesloten om nog maar wat coke te snuiven, nadat een bezoekje aan haar oude moeder Isadora voor de zoveelste keer vreselijk uit de hand was gelopen.

De enige professionele zanger in Les bien-aimés zingt geen noot. Michel Delpech, met liedjes als ‘Pour un flirt’, ‘Wight is Wight’ en ‘Quand j’étais chanteur’ zeer populair in het Frankrijk van de jaren zeventig, leent hier als acteur zijn stem slechts aan gesproken woord.

Dertig jaar na de BBC-serie Tinker, Tailor, Soldier, Spy waagde de Zweed Tomas Alfredson zich aan een filmversie. Maar wie moest als Smiley acteerlegende Alec Guinness vervangen?

De tuffende, vloekende en vernielende bierdrinkers zijn terug en ze gaan van Turbo naar Nitro! Wat betreft de titel dan, de film zelf lijkt namelijk in een versnelling lager te draaien dan zijn voorganger. De grapdichtheid is omlaag, de extremen zijn, op enkele uitzonderingen na, afgezwakt, de dialogen zijn minder scherp en het verhaal is meer richting de mainstream. Toch blijft het concept van Steffen Haars en Flip van der Kuil in de kern sterk genoeg om er geregeld bij in de lach te schieten.