Artikelen

Het maakt niet uit welke onorthodoxe vorm je leven en liefde hebben, dat leert cultuurpessimist Boris in de nieuwe Woody Allen-film Whatever Works.

Hildegard Knef was actrice, zangeres, schrijfster,
wandelend Wirtschaftswunder en overlevingskunstenares. Hilde traceert het turbulente leven van een fenomeen.

Willem Dafoe heeft iets met controversiële films. Met Platoon en The Last Temptation of Christ wist hij al voor de nodige politieke en religieuze oproer te zorgen, dit jaar viel iedereen in Cannes over de expliciete seks- en martelscènes in Lars von Triers angstdelirium Antichrist. Dafoe, die naar eigen zeggen altijd opzoek is naar ‘personages waarmee je je niet zo gemakkelijk kan vereenzelvigen’, speelt in de psychologische horrorfilm een afstandelijke therapeut die de depressie van zijn eigen vrouw probeert te genezen.

Op internet is een schat aan mooie, creatieve, ontroerende en interessante filmpjes te vinden over cinema. Van bloopers tot onbekende interviews, van parodieën tot neptrailers. In de rubriek FW: Filmpje selecteert Cinema.nl iedere week een nieuw filmpje.

De Canadees Guy Maddin staat te boek als een van de meest eigenzinnige, originele filmmakers van de hedendaagse cinema. Een status die hij ironisch genoeg heeft bereikt door van zijn oeuvre één grote pastiche van de vroege filmgeschiedenis te maken, waarbij met name de visuele stijlen en montagetechnieken van de expressionistische Duitse cinema en de Sovjet propagandafilms uit de jaren ‘20 als inspiratiebron dienden. ‘Het was lafheid die mij deze stijl opdrong. Ik dacht: als ik een film maak die niet op een hedendaagse film lijkt, dan hoef ik ook de vergelijking niet aan te gaan.’

Henry Selicks prachtig vormgegeven horrorsprookje Coraline draaide het afgelopen jaar in twee versies in de bioscoop; een gewone versie, en een 3D-versie. Op de 2-disc dvd staan ze allebei, vier brilletjes zijn meegeleverd, voor het hele gezin. De 3D werkt niet zo goed als in de bioscoop, maar blijft leuk, en bovendien heeft de dvd een hele mooie Making of.

Zowel tijdens de beginjaren van zijn carrière in Nederland als in Hollywood werd Paul Verhoeven vereerd en verguisd. In eigen land groeide hij met Turks Fruit en Soldaat van Oranje uit tot de belangrijkste en meest geliefde speelfilmregisseur, maar de subsidiegevers 'met hun calvinistische stupiditeiten' bleven hem altijd tegenwerken. In Amerika werd hij geroemd als een heuse auteur van baanbrekende sciencefictionfilms als RoboCop, maar ook genadeloos afgekraakt naar aanleiding van Showgirls. In de rubriek Op Scherp een multimediaal portret van het boegbeeld van de Nederlandse cinema.

Als er één regisseur in Nederland is aan wie je gerust een aantal miljoenen kan toevertrouwen, dan is het Ben Sombogaart. Zijn grootschalige producties van de afgelopen jaren – De tweeling (budget 4 miljoen), Kruistocht in spijkerbroek (12 miljoen) en Bride Flight (6 miljoen) – waren allemaal (wat bezoekersaantallen betreft) zeer succesvol. Ook zijn nieuwste film De Storm, wederom een ambitieuze onderneming waar Sombogaart een budget van meer dan 6 miljoen voor wist te vergaren, zal vast en zeker weer door het Nederlandse publiek worden omarmd.

‘Een Nederlandse speelfilm is pas een speelfilm als Rijk de Gooyer erin meespeelt’. Dat zei Simon Carmiggelt ooit. Het gold voor de jaren zeventig en voor de jaren tachtig. En eigenlijk geldt het nog steeds. Tijdens het NFF gaat het familie-epos Happy End in première, De Gooyers eerste film na 8 jaar afwezigheid op het witte doek. Op deze pagina’s kiest de filmredactie van de Volkskrant haar favoriete filmscènes met Rijk de Gooyer (1925).

Ondanks dat regisseur Frans Weisz al 45 jaar in het vak zit, zijn lang niet al zijn films bekend geworden bij een groot publiek. Zijn meest populaire film is waarschijnlijk de thriller De inbreker. Het was een van zijn eerste films, er volgden er nog tientallen. Het meest opmerkelijke werk daaruit is de trilogie over een joodse familie, die hij nu met Happy end heeft afgerond. De cast van het drieluik bleef in 20 jaar tijd onveranderd; uniek voor de Nederlandse film. We nemen de man, die nog bij de eerste lichting van de Filmacademie hoort, onder de loep.

De verwachting is dat onderstaand twintigtal jonge actrices de komende jaren het gezicht van de Nederlandse film zullen bepalen. Vandaar ze hieronder alvast worden geportretteerd.

Een van de fijnste Nederlandse acteurs is Pierre Bokma. In ruim 25 jaar tijd heeft hij uiteenlopende rollen gespeeld, op toneel en in film. Zijn meest recente film is Happy end, het slotstuk van de trilogie van Frans Weisz. Daarin speelt hij de rol van Nico voor de derde keer in 20 jaar. Een portret van de acteur.

Een van de eigenzinnigste regisseurs van de Nederlandse cinema is Alex van Warmerdam. Hij heeft maling aan conventies en laat dit in zijn films en interviews duidelijk merken. Met zijn absurde zwarte komedies heeft deze winnaar van twee Gouden Kalveren de Nederlandse film een nieuwe dimensie gegeven.

Venetië is het oudste filmfestival ter wereld, maar komt sinds de oprichting van het filmfestival van Cannes (in 1939, als reactie op het ‘fascistische’ Venetië) op de tweede plaats. Alles is net iets minder groots en massaal op het Lido di Venezia. Maar ondanks het gebrek aan een solide organisatie, de concurrentie met de filmfestivals van Toronto en Rome en de talloze relletjes die het festival jaar na jaar blijven teisteren, is Venetië nog altijd een van de belangrijkste evenementen in de internationale filmwereld.

Op internet is een schat aan mooie, creatieve, ontroerende en interessante filmpjes te vinden over cinema. Van bloopers tot onbekende interviews, van parodieën tot neptrailers. In de rubriek FW: Filmpje selecteert Cinema.nl iedere week een nieuw filmpje.

Jarenlang stond Pedro Almodóvar te boek als het enfant terrible van de Spaanse Cinema. De provocerende, avant-gardistische zedenschetsen uit het begin van zijn carrière kwamen symbool te staan voor de nieuwe (artistieke) vrijheden in het post-Franco-tijdperk. Maar ook Almodóvar is uiteindelijk volwassen geworden. Zijn nieuwste film Los abrazos rotos, vanaf donderdag in de bioscoop, is misschien wel zijn meest rijpe tot nu toe. In de rubriek Op Scherp een portret van de eigenzinnige Spaanse cineast.

In stil Rome werpt het lot een viertal bejaarde dames bijeen. Pranzo di Ferragosto is een zomerfilm over mensen in de winter van hun leven.