Artikelen

Acteur Philip Seymour Hoffman vestigde een reputatie als vertolker van schijnbaar doorsnee types met zonderlinge kantjes die zich in het geheugen nestelen. ‘Er zijn in Hollywood veel acteurs die het al heel wat vinden hun beroemde hoofd te laten zien. Ik creëer liever dan dat ik poseer.'

In het IFFR-programmaonderdeel ‘Meet the Maestro’ draait het dit jaar om de Amerikaanse regisseurs Joel en Ethan Coen. Meet the Maestro moet niet letterlijk worden genomen: de ontmoeting geldt het werk van de meesters. No Country for Old Men - hun geniale, verfilming van de gelijknamige roman van Cormac McCarthy, met een fantastische hoofdrol van Javier Bardem als psychopaat die met kop-of-munt over de levens van anderen beslist - beleeft zijn Nederlandse première op het IFFR. Wat zijn de mooiste scènes uit het oeuvre van de Coens?

Tijdens het festival zal cultband The Melvins live muziek spelen bij het werk van Artist in Focus Cameron Jamie. Maar wie zijn The Melvins? En wie is Cameron Jamie?

In het voetspoor van generatiegenoot en inspiratiebron Aleksander Sokoerov maakt Proskoerina al sinds het begin van de jaren tachtig onthaastingscinema over de zielepijn van dolende personages.

Verwacht van de Amerikaanse kunstenaar Robert Breer vooral visuele jazzimprovisaties, kinetisch kunst en associatief gekrabbel.

De films van de Japanner Kobayashi Masahiro zijn controversieel, maar niet zoals die van landgenoot Takashi Miike, die opvallen vanwege het extreme geweld. De films van Masahiro zijn ‘controversieel langdradig’.

Donderdag zendt Veronica de komedie Groundhog Day (1993) uit, waarin de cynische weerman Phil Connors (Bill Murray) telkens weer dezelfde rotdag beleeft. De laatste jaren speelt Murray vooral tragikomische vijftigers. Veel hoeft hij daar niet voor te doen, vaak zegt één close-up van zijn uitgestreken gezicht meer dan duizend woorden. En dan te bedenken dat hij ooit doorbrak als de hysterische druktemaker en spokenjager Peter Venkman in Ghostbusters (1984). 'Toen ik jong was, speelde ik energieke, opgefokte mannetjes. Nu ben ik 55. Dus speel ik mannen van 55. Ik zou niet anders kunnen.'

In de jaren '20 - als het toekomstperspectief voor vrouwen uit de Britse bourgeoisie niet verder reikt dan accessoire worden van hun echtgenoot - besluit de verveelde en verwende Kitty (Naomi Watts) in een opwelling het huwelijksaanzoek van de duffe bacterioloog Walter Frane (Edward Norton) te accepteren en met hem te verhuizen naar Shanghai. Op de exotische bestemming blijft Walter even grijs als in Engeland, en zoekt Kitty het avontuur al gauw bij de charmante diplomaat Charlie Townsend (Liev Schreiber).

In David Cronenbergs Eastern Promises wil een Russische gangster hogerop in de Russische maffia in Londen. 'Een misdaadfilm die van begin tot eind geloofwaardig is.'

Een paar dagen vóór het Cannes filmfestival voltooide Wong Kar Wai zijn nieuwe film My Blueberry Nights. Dat kwam goed uit, want het was de openingsfilm.

My Blueberry Nights, de eerste film die Wong Kar-Wai in Amerika opnam met een volledig Engelstalige cast, gaat donderdag in première. De critici zijn verdeeld maar over een ding is iedereen het roerend eens: móóie plaatjes zijn het weer van de meester uit Hong Kong. En ook aan smartelijk liefdesverlangen is opnieuw geen gebrek. Hoewel Wong Kar-Wai daar zelf nuchter tegen aankijkt: 'Ik ben voor 60 procent een romanticus'.

Het levensverhaal van de Chileense schrijver Ariel Dorfman wordt gekleurd door de strijd tegen repressie en voor mensenrechten.

In de eerste vijf minuten van Eastern Promises vallen al twee doden. Keurig gaat dat niet, het doorsnijden van iemands keel is bij regisseur David Cronenberg een onsmakelijk, hels karwei, uitgevoerd door een onervaren kracht. Maar Cronenberg wil wel degelijk wat zeggen met zijn karakteristieke, expliciete filmgeweld: 'Als de lichamelijke consequenties het eerste was waar je aan zou denken, zou er geen oorlog worden gevoerd.'