Artikelen

Solaris van Steven Soderbergh flopte in de Nederlandse bioscopen, maar krijgt nu een herkansing op dvd. Het hoesje zou bij de consument wel eens verkeerde verwachtingen kunnen wekken.

Hoe lang duurt Sergio Leone's tijdreizend maffia-epos Once Upon a Time in America? Een leuke vraag voor onze Cinemaquiz, ware het niet dat er geen definitief antwoord is. De Italiaanse versie van de film duurt vier uur. De onlangs op dvd uitgebrachte 'director's cut' een dikke 220 minuten.

Warner brengt twee klassieke Hollywoodmusicals uit op dvd. De mooiste van de twee, An American in Paris, krijgt een karige behandeling.

Deze week presenteert de Lichting 2003 van de Nederlandse Film en Televisie Academie haar eindexamenfilms. Hieronder ziet u de veertien films in de categorieën fictie en documentaire. Aanstaande donderdag op Cinema.nl een uitgebreid commentaar bij deze producties.

Tot twee keer toe staat de wereld stil in Robert Wise's The Day the Earth Stood Still, een nog altijd weergaloos pleidooi voor de (gedwongen) wereldvrede. Eerst figuurlijk, wanneer een grote vliegende schotel midden in Washington landt, met aan boord de aristocratisch ogende alien Klaatu die namens het heelal een einde moet maken aan alle menselijke tweespalt. De zowel pacifistische als fascistische missie - de mensheid moet stoppen met oorlogsvoeren, anders wordt ze vernietigd - blijkt moeilijker dan gedacht. De aardlingen tonen zich van hun meest xenofobe kant: hun leiders laten zich ook door een vriendelijk ogende marsman niet zomaar van hun oorlogen weerhouden.

In One Hour Photo is Robin Williams geen nobel figuur met groot hart, en gekke bekken hoeft hij ook niet te trekken. Williams acteert met alle mogelijke subtiliteit en reserve en verdwijnt daarmee helemaal in zijn personage. Precies zoals dat personage, de contactgestoorde foto-ontwikkelaar Syrus, met zijn blauw-witte kostuum en vale regenjas herhaaldelijk opgaat in het steriele decor van zijn werk.

Changing Lanes, vanaf nu verkrijgbaar op dvd, is weer eens zo'n Hollywoodfilm die je het liefst vijf minuten voor het einde zou willen afzetten. Een dwars en somber gegeven (advocaat Ben Affleck zet uit opportunisme en frustaties het toch al roerige leven van gewone man Samuel Jackson volledig op zijn kop) wordt in de laatste scènes zonder pardon omgebogen naar een happy end (de advocaat herontdekt zijn geweten en Jackson krijgt zijn vrouw en kinderen terug). Een even moralistisch als overtuigend betoog over de onveranderlijke slechtheid van de mens maakt subiet plaats voor lachende gezichten en vrolijke gitaarmuziek.

Met The Weight of Water, vanaf vandaag te koop op dvd, biedt regisseur Kathryn Bigelow twee films voor de prijs van één. Heen en weer schakelend tussen heden en verleden is The Weight of Water zowel een psychologisch drama over vier mensen op een zeilboot, als een reconstructie-met-fictief-sausje van de zogenaamde Smuttynose Murders uit 1873 - twee jonge, van oorsprong Noorse immigrantenvrouwen die op het Amerikaanse eilandje Smuttynose met een bijl om het leven werden gebracht. Probleem is dat het ene verhaal maar niet wil mengen met het andere.

Het is maar goed dat Richard Linklater geen Hollywoodregisseur is. Anders zou het op Stephen Belbers toneelstuk gebaseerde highschooldrama Tape vast te veel zijn opgekalefaterd met fraaie plaatjes en muziek.

Ergens in de westerse wereld, aan de vooravond van de Apocalyps. Het verkeer loopt vast in files zonder begin of eind. Een jong meisje wordt geblinddoekt over de rand van een klif geduwd, onder toeziend oog van duizenden notabelen, clerici en vakbondsleiders. Zakenlieden trekken zelfkastijdend door de straten. Een man wordt achtervolgd door het klagende spook van een Russisch WO II-slachtoffer.

Tien jaar na zijn dood eert het festival van Cannes de Italiaanse regisseur Federico Fellini (1920-1993) met een uitgebreid retrospectief van zijn werk. Hieronder alvast enkele hoogtepunten uit het omvangrijke en indrukwekkende oeuvre van een man die ooit over zichzelf zei: 'Zelfs als ik een film zou willen maken over tongfillet, zou het nog over mezelf gaan'.

'Mens, durf te leven!' playbackt Ramses Shaffy terwijl hij over het strand rent. Hij lacht naar de wolken, kijkt met grote ogen in de camera, raapt spontaan wat zeewier van de grond. En dan is het muziekfilmpje, opgenomen in 1967 en nu op dvd verkrijgbaar als bonus bij Pieter Fleury's documentaire Ramses, alweer voorbij.