Artikelen

Ra'anan Alexandrowicz volgde voor zijn indrukwekkende documentaire The Inner Tour een groepje Palestijnen op hun busreis door Israël. Zo'n georganiseerde trip is voor Palestijnen een van de weinige veilige manieren om de grens tussen Israël en de bezette gebieden over te steken.

Een schitterende wolkenhemel, met het weerbericht ('12 graden, met kans op regen') als voice over: een steeds terugkerend motief in de ontroerende Deense documentaire Family. Waar hebben we dit eerder gezien?

Black Box BRD vertelt de paralelle geschiedenis van RAF-lid Grams en RAF-slachtoffer Alfred Herrhausen als was het een Krimi. Maar verwacht aan het slot geen inspecteur Derrick die netjes alle losse eindjes aanelkaar komt knopen.

De Indiase Nisha is een elfjarig meisje dat HIV-positief is. Zelf weet ze dat niet, want haar moeder durfde het haar nog niet te vertellen. In Duco Tellegens soms pijnlijk aangrijpende documentaire Nisha krijgt ze eindelijk de waarheid te horen.

Maar liefst negentien beroemdheden vertellen in de Braziliaanse documentaire Window of the Soul wat zien voor hun betekent. Het enige dat ze verbindt: hun zicht is in meer of mindere mate beperkt.

Wie dacht Iran te kennen van de televisie moet toch echt naar SOS à Téhéran kijken. Vijf maanden was de maakster aanwezig in overheidsinstellingen waar nog nooit iemand gefilmd had. En wist zo een voor de doorsnee westerling nog onbekend Iran vast te leggen.

Frank van den Engel duikt in zijn film over het leven van Normaal-voorman Bennie Jolink diep in het privéleven van de zanger. Maar wat moet de kijker daar eigenlijk mee?

Regisseur Giuseppe Petitto maakte met Sanpeet een documentaire over jonge Thaise kickboksertjes. Het onderwerp had een betere behandeling verdiend, want in handen van Petitto verzandt het al te gemakkelijk in aangedikte effecten.

Dominic Paul Ozanne maakte een documentaire over zijn goede vriend Mohato vanaf het moment dat deze koning van Lesotho werd. Ozanne volgt hem tijdens zijn zoektocht naar de ideale vrouw om het land mee te kunnen regeren. Een interessant gegeven, maar echt boeiend is de film niet geworden.

Cineast Barry Stevens, een van de eerste kunstmatig verwekte kinderen, moest en zou uitvinden wie zijn biologische vader was. Een boeiend uitgangspunt voor een spannende en tot nadenken stemmende documentaire.

Brian Tilley mag blij zijn met Zackie Achmat, de uiterst charmante hoofdpersoon van zijn documentaire It's My Life. De film heeft zo zijn gebreken, maar die schuiven naar de achtergrond zodra Achmat op de barricades gaat voor betaalbare AIDS-medicijnen.

De leukste film tijdens het IDFA draait in het Schaduwfestival en heet Lift. Over de bewoners van een flatgebouw in Oost-Londen en de ontboezemingen die ze doen tijdens de korte ritjes met de lift.

Oorlog is van alle tijden, zo stelt Canadees Daniel Sekulich met zijn documentaire Aftermath: The Remnants of War. Ondanks de nogal didactische vertelwijze maakt de film een onuitwisbare indruk.

Met LaLee's Kin: The Legacy of Cotton duiken we diep in de Mississippi-delta. De film laat overtuigend zien dat de katoenvelden nog steeds een slechte invloed uitoefenen op de zwarte bevolking, lang nadat de officiële slavernij is afgeschaft.

Christiane Burkhard maakte twintig jaar nadat haar ouders verongelukten een documentaire over dat verschrikkelijke verlies. Een verlies dat al die tijd verdrongen was, en pas tijdens het draaien van de film aan de oppervlakte kwam.

Wat bezielt iemand om al meer dan twintig jaar lang het leed van anderen op te zoeken? De beroemde oorlogsfotograaf James Nachtwey mag het in War Photographer proberen uit te leggen.

In Amerika na 11 september onvertoonbaar geworden vanwege de kritische houding tegenover de New Yorkse burgemeester Giuliani en de NYPD, wel te zien op het IDFA: Justifiable Homicide, van de Afghaanse (!) maker Jon Osman en politiek filmer Jonathan Stack.

Iraanse meisjes die wegens huiselijk geweld niet langer thuis kunnen wonen staan centraal in Kim Longinotto en Ziba Mir-Hosseini´s Runaway. De relaties onderling, met de begeleidsters en met de familie worden indringend in beeld gebracht, zonder dat de kijker zich daarbij een indringer voelt.