Netflixserie Bodies: vreselijk ambitieus moordmysterie in vier tijdlijnen

In de eerste minuten lijkt Bodies een moderne, redelijk doorsnee Britse crimeserie. We maken kennis met een ambitieuze en eigenwijze Londense rechercheur, er is een demonstratie van extreemrechts, en we zien een jongen met een geweer die duidelijk twijfelachtige plannen heeft. De rechercheur merkt hem ook op en besluit – uiteraard - de bevelen van haar superieur te negeren en de gewapende verdachte te achtervolgen. Ze vindt hem uiteindelijk in Longharvest Lane, een klein, verborgen steegje in Oost-Londen, waar hij naast het naakte lichaam van een dode man staat.

Tot zover het hedendaagse misdaadmysterie. Want op dat moment verschijnt er een klok in beeld die terugtelt, van 2023 naar het jaartal 1941. We horen opeens vliegtuigen overvliegen. En een meisje dat op straat kranten verkoopt, informeert ons dat er een flink aantal doden is gevallen dankzij de bommenregen van de Duitse Luftwaffe op Londen. De muziek is jazzy, en de nieuwe rechercheur die we volgen, draagt een gleufhoed. Maar ondanks dat alles anders is, is één ding in 1941 hetzelfde als in 2023. Ook deze rechercheur belandt uiteindelijk in Longharvest Lane en vindt daar een naakt lichaam. Hetzelfde lichaam.

Dan komt de klok weer in beeld en telt het jaartal verder terug, naar 1890. Weer maken we kennis met een Londense politierechercheur, ditmaal eentje met een volle baard en een bolhoedje, en weer zien we hoe hij hetzelfde lijk ontdekt in Longharvest Lane.

© Matt Towers/Netflix

Hoe een blote dode man in de tijd kan reizen wordt onthuld in Bodies - gebaseerd op een graphic novel uit 2015 - in acht zeer ambitieuze afleveringen. Ambitieus, want de serie springt niet alleen van Victoriaans Londen naar ons heden en terug via de Tweede Wereldoorlog, maar geeft iedere tijdlijn zo’n eigen sfeer dat Bodies bijna voelt als vier verschillende genreseries. Vier ja, want naast de verhalen in 2023, 1941 en 1890 reist de serie ook naar 2053. Wat daar precies gebeurt, verklappen we niet, al is het vast geen verrassing dat ook daar een rechercheur (gespeeld door Shira Haas (Unorthodox) met een heel bijzonder futuristisch kapsel) hetzelfde lichaam op dezelfde plek in Londen vindt.

Bij ambitie hoort ook risico, en het lukt Bodies dan ook niet helemaal om alle elke tijdlijn even sterk te maken. (Er sluipen zeker in het Victoriaanse deel wel wat clichés uit vergelijkbare genreseries in, al maakt acteur Kyle Stoller als de rechercheur uit die tijd veel goed.) Toch voelt het bijzonder bevredigend wanneer de verhaallijnen in de tweede helft van het seizoen langzaam worden samengevlochten. Hoe compleet absurd het verhaal eigenlijk ook is.