Recensies: See How They Run, Moonage Daydream & Corsage
De critici over de nieuwste bioscoopfilms (15 september)
VPRO Cinema selecteert wekelijks de belangrijkste recensies van de nieuwe films in de bioscoop. Met deze week o.a een meta-whodunnitfilm, een ambitieuze documentaire over David Bowie en een alternatieve, feministische kijk op Sisi.
See How They Run (Tom George)
In de jaren vijftig worden de plannen voor de verfilming van een populair toneelstuk abrupt stopgezet nadat de beoogde regisseur wordt vermoord. De zaak wordt onderzocht door de opgebrande inspecteur Stoppard en de enthousiaste beginneling Constable Stalker. Ze belanden in een raadselachtig mysterie en proberen op eigen risico de dader te ontmaskeren.
Moonage Daydream (Brett Morgen)
Experimentele non-fictiefilm over het popgenie David Bowie. Regisseur Brett Morgen (Cobain: Montage of Heck) kreeg van de erven Bowie toegang tot iets van vijf miljoen stukken archiefmateriaal en verwerkte dat in vijf jaar tijd tot dit caleidoscopische portret van de kameleontische Bowie.
'Half-psychedelisch en zeer ambitieus portret'
'David Bowie zoals hij zelden te zien was'
'Een hoorn des overvloeds voor de fans'
'A spectacular documentary portrait of a great artist'
Corsage (Marie Kreutzer)
De Oostenrijkse keizerin Sisi wordt op haar veertigste verjaardag aan de kant gezet als een ‘oudere' vrouw. Ze gaat de strijd aan met het keurslijf die de keizerlijke rol van haar vergt. Vol overgave probeert ze een uitweg te vinden uit de muren van het paleis die steeds dichter op haar afkomen.
Unclenching The Fists (Kira Kovalenko)
De jongvolwassen Ada woont in een flatje in de Russische mijnstad Mizur met haar overcontrolerende vader en jongere broer Dakko. Dakko doet enorm z’n best om Ada op te vrolijken. Waarom dat zo is, wordt duidelijk als hun oudere broer Akim op bezoek komt.
'Vitaal portret van een jonge vrouw in een mannenwereld''
'Sterke acteurs en bijzondere locaties'
'Geeft geen seconde ademruimte'
'An intense, immersive coming-of-age tale'
Soof 3 (Anne de Clercq)
Soof heeft eindelijk haar leven lekker op de rit. Ze is gelukkig en houdt als vanouds alle ballen in de lucht, voor iedereen. Op het moment dat ze slecht nieuws krijgt, grijpt ze het huwelijk van haar dochter met beide handen aan om haar kop in het zand te steken.
'Combinatie van kluchtige humor en serieus drama leidt tot erg geforceerde grapjes en situaties'
'A-merk op het Nederlandse romkomschap'
'De beste film van het drietal'
Wolf (Cees van Kempen)
De wolf is terug in Nederland. Zeer bijzonder, aangezien de wolf 150 jaar geleden uit Nederland verdween. Regisseur Cees van Kempen levert een natuurfilm die geheel in het teken staat van de terugkeer van de wolf.
Meer over bovenstaande films
See How They Run is één grote ode aan de Queen of Crime
De moordmysteries van Agatha Christie hebben nog niets aan populariteit ingeboet. De komische whodunit See How They Run is een sluwe ode aan haar toneelstuk The Mousetrap.
Brett Morgen over Bowie-documentaire Moonage Daydream
Brett Morgen maakte eerder documentaires als The Kid Stays in the Picture en Cobain: Montage of Heck. Moonage Daydream, over poplegende David Bowie, is geen documentaire volgens Morgen maar een experimentele non-fictiefilm. Gerhard Busch sprak met hem tijdens het filmfestival van Cannes.
Deze films draaien momenteel ook in de bioscoop
Decision to Leave is met afstand Park Chan-wooks elegantste film
Interview met regisseur Park Chan-wook over zijn magistrale melodrama Decision to Leave. Voor deze film besloot hij bewust geen naakt te tonen. ‘Seksuele lust is erg krachtig. Het overschaduwt subtiele emotionele veranderingen bij personages.’
Daniel Kaluuya en Keke Palmer over Nope: 'Je kan soms een beetje method zijn’
Interview met de hoofdrolspelers van Jordan Peele's nieuwe film Nope, een aanstekelijke mix van horror, sciencefiction en actiekomedie die meer wil dan alleen vermaken.
Halina Reijn over Bodies Bodies Bodies: 'Aanvankelijk hield ik de boot af'
Op uitnodiging van de prestigieuze studio A24 vertrok Halina Reijn anderhalf jaar geleden naar New York, waar ze aan de film Bodies Bodies Bodies werkte. Het resultaat mag er zijn, maar makkelijk was het niet. Reijn: ‘Ik sprak soms een week lang met helemaal niemand.’