Star City: de alternatieve geschiedenis uit For All Mankind vanuit Russisch perspectief
Star City is te zien op Apple TV
Niet de VS, maar de Sovjet-Unie heeft in Star City de eerste man – én vrouw – op de maan gezet. In de serie volgen we de kosmonauten als ze weer terug op aarde zijn.
Wat als de eerste voetstap op de maan niet van Neil Armstrong maar van de Sovjetkosmonaut Aleksej Leonov was geweest? Het blijft een interessante, en vooral spannende insteek voor een serie. Het vlindereffect dat deze andere uitkomst van de ‘space race’ zou hebben op alles wat daarna kwam, werd de afgelopen jaren (in wisselend sterke seizoenen) onderzocht in de dramaserie For All Mankind van Apple TV. Maar makers Ben Nedivi, Matt Wolpert en Ronald D. Moore besloten dat er meer vlees aan het bot zat. Dus is er nu spin-offserie Star City over de Russische kant van deze alternatieve geschiedenis. Een die prima te volgen is voor de kijker die de voorganger heeft gemist.
Ook Star City begint in 1969 met de maanlanding. Alleen bevinden we ons dit keer in de controlekamer in Star City, het hermetisch afgesloten militaire stadje waar iedere inwoner iets met het ruimtevaartprogramma van doen heeft en het meeluisterend oor van de KGB overal is. Dankzij dit laatste voelt Star City vooral als een spionnendrama. Dat de serie met een cast vol Britse acteurs, waaronder Rhys Ifans en Anna Maxwell Martin, de Chernobyl-route neemt en alle Russen met een Brits accent laat spreken, past hier uitstekend bij.
De serie volgt een handjevol betrokkenen bij de ruimtemissies. Een daarvan is kosmonaut Anastasia Belikova (Alice Englert), de eerste vrouw op de maan. Een naam die al in For All Mankind voorbijkwam, maar nu een mens van vlees en bloed wordt. Haar historische ruimtevaart maakt haar immens waardevol voor haar thuisland. Wat niet direct goed nieuws is in de Sovjet-Unie. In haar geval betekent het een gedwongen huwelijk, en een leven waarbij ze als een soort wandelende trofee eindeloos op tournee moet. Dat terwijl ze het liefst terug zou willen naar de stilte van de maan.
Aan de andere kant staat de man die al die succesvolle ruimtemissies mogelijk maakt, de hoofdontwerper (Ifans). Ook hij is waardevol, zozeer zelfs dat zijn identiteit geheim moet blijven (zelfs de serie gebruikt zijn naam niet). Hij ontvangt zijn onderscheidingen daarom in een lege zaal. Daar tussenin zit de meedogenloze KGB-kolonel Lyudmilla Raskova (Maxwell Martin) die, met behulp van een klein legertje vrouwen die alle inwoners van Star City afluisteren, ervoor moet zorgen dat men zich aan de strikte regels van de ‘leninistische, marxistische manier van leven’ houdt. Ze doet dit redelijk genadeloos, zeker wanneer gevoelige informatie in Amerikaanse handen terecht blijkt te zijn gekomen.
Star City schets zo een flink beklemmende samenleving. Een kleine wereld ook, hoewel er regelmatig naar de maan gevlogen wordt. Dat maakt het een fijne setting voor een spionnenverhaal. Dat de serie ook best wat Oostblokclichés gebruikt, en nogal wat vrijheden neemt als het op de mogelijkheden van de ruimtevaart aankomt (sommige innovaties gaan wel erg gemakkelijk), is daarom best te vergeven.
