Noem het een bizar toeval. Op de eerste draaidag van I’ll Be Gone in the Dark, de HBO-documentaireserie over de jarenlange zoektocht die misdaadschrijfster Michelle McNamara voerde naar de Golden State Killer, verscheen het nieuws dat de seriemoordenaar was gearresteerd. Zomaar ineens. Meer dan drie decennia na zijn laatste aanval. En twee maanden nadat McNamara’s boek over hem was uitgekomen.
Het was een plottwist die niemand had voorzien. En het nieuws had de zesdelige serie behoorlijk kunnen laten ontsporen. Maar documentairemaakster Liz Garbus, die eerder een Oscarnominatie ontving voor haar film What Happened, Miss Simone?, liet zich door de arrestatie niet van de wijs brengen en hield vast aan haar originele insteek.
Haar focus lag niet op dat vreselijke monster dat in de jaren zeventig en tachtig zeker dertien mensen vermoordde en vijftig vrouwen op gruwelijke wijze in hun eigen huis verkrachtte, maar op McNamara. Háár verhaal, en dat van de slachtoffers, was belangrijk. Niet die inmiddels bejaarde man die in 2018 trillend door de politie uit zijn huis werd gehaald.
En dit is precies wat I’ll Be Gone in the Dark zo boeiend maakt. En veel gelaagder dan een documentaire over een seriemoordenaar vaak is.
Paranoïde
McNamara trok als burgerdetective ieder los eindje na. Ze gebruikte onlinezoekmethodes die decennia eerder nog niet mogelijk waren, sprak met slachtoffers en betrokkenen, overlegde met inmiddels gepensioneerde rechercheurs die de zaak nooit hadden kunnen loslaten en bestudeerde foto’s van de plaatsen delict.
De zoektocht werd haar min of meer fataal. Want nog voordat ze de moordenaar kon vinden, of haar boek kon afmaken, stierf McNamara in haar slaap aan een niet eerder geconstateerde hartkwaal, in combinatie met te veel slaap- en kalmeringsmiddelen. Iets dat, zo laat de documentaire duidelijk zien, niet los te koppelen is van die obsessieve zoektocht, die haar zo paranoïde maakte dat ze nachten wakker bleef.
De documentaire put uit McNamara’s vele aantekeningen, sms’jes, bandopnames van interviews, haar blogposts over de zaak en hoofdstukken die ze voor haar boek schreef, om in haar voetsporen te treden en tegelijkertijd de afschuwelijke zaak uiteen te zetten. Het resultaat is zo aangrijpend, dat het moeilijk is om alles niet in één keer te bingen.
Op oude beelden legt McNamara uit waarom ze zo gedreven was. Het zat haar oprecht dwars dat de seriemoordenaar nooit was gepakt. En dat wilde ze rechtzetten. ‘Ik ben als een rat in een doolhof met een missie’, schreef ze in haar aantekeningen.
Als kijker weet je wat ze bedoelde. Je móét weten hoe het verdergaat, zelfs al weet je hoe het eindigt.
De zesdelige documentaireserie I'll Be Gone in the Dark is te zien via Ziggo Movies & Series XL
Meer recente series
Escape at Dannemora: miniserie over waargebeurde ontsnapping
In de op feiten geïnspireerde zevendelige serie Escape at Dannemora, geregisseerd door Ben Stiller, gaat het over ontsnappen. En niet alleen letterlijk, uit de gevangenis.
Stateless: urgente serie over menselijk drama achter immigratiebeleid
De serie Stateless op Netflix belicht het menselijke verhaal achter het Australische immigratiebeleid, in de hoop dat mensen niet langer wegkijken.
The Pier seizoen twee: hoe de onthulling van een dubbelleven blijft nadreunen
Vanaf 18 juli te zien op NPO 3 en NPO Plus: het tweede seizoen van de Spaanse thrillerserie The Pier. Het lijkt weer bol te staan van de soapachtige clichés, maar niets is wat het lijkt.
Streamingdiensten: een overzicht
Had je een paar jaar geleden alleen nog Netflix, nu lijken de nieuwe aanbieders als paddenstoelen uit de grond te schieten. Om de keuze tussen iets gemakkelijker te maken, hebben wij een overzicht gemaakt van de diensten die hier in Nederland zijn te bekijken.
