Artikelen

In de aanloop naar de zevende Star Wars-film, die 16 december in de bioscoop verschijnt, lijkt het internet te exploderen met nieuwtjes, filmpjes, terugblikken, voorbeschouwingen en andere Star Wars-info. Overweldigend? Geen nood, in dit lexicon (toepasselijk verdeeld in drie episoden) lees je alles wat je over de nieuwe film moet weten. Vandaag: 'Abrams, J.J.' tot 'Disney'.

De sneeuwsnippers dwarrelen haast van het scherm als de vijftienjarige Sasha blootsvoets vanaf haar balkon naar het noorden tuurt. Daar is haar grootvader Oloukin, een bekende kapitein en ontdekkingsreiziger, naartoe vertrokken, op zoek naar een nieuwe doorgangsroute. En daar zal zij hem gaan zoeken, door mist, tegenwind, storm en woeste baren.

In 1851 publiceerde Herman Melville de klassieker Moby-Dick, waarin kapitein Ahab geobsedeerd raakt door een vernielzuchtige witte walvis. Zijn roman zou geïnspireerd zijn op het waargebeurde verhaal van de Essex, een schip dat tijdens de walvisjacht in 1820 vernield werd door zo'n witte walvis. Ron Howard poetste dat oorsprongverhaal een beetje op en maakte er een groots Hollywood-avontuur van.

Het is 1888. Vioolbouwer Vedder woont tegenover het zojuist gebouwde Centraal Station in Amsterdam. Hij kan zijn huis voor een goede prijs verkopen aan de chique architecten Henkenhaf en Ebert omdat die daar een hotel willen bouwen, maar Vedder vraagt het dubbele (lees: het onmogelijke).

Bij schapenboer Gummi in de keuken hangt een kalender van 1978 aan de deur. Terwijl de IJslandse film Rams zich toch echt in het heden afspeelt. Een tekenend detail: Gummi is vrijgezel, hij leeft voor zijn schapen, en wat er in zijn keuken aan de deur hangt interesseert hem geen zak.

Na de dood van de Amerikaanse striptekenaar Charles M. Schulz in 2000 leek zijn alom geliefde creatie Peanuts, die in meer dan 2600 kranten over de hele wereld werd afgedrukt, voor nieuwe generaties verloren te gaan. Tot zoon Craig en kleinzoon Bryan enkele jaren geleden besloten een nieuw filmscript te schrijven.

Thrillerschrijfster Patricia Highsmith was met haar 
debuutroman Strangers on a Train (1950) op slag 
beroemd. Haar tweede, de lesbische liefdesgeschiedenis Carol (1952) – nu verfilmd – publiceerde ze aanvankelijk onder pseudoniem.

Toen regisseur Joram Lürsen bij de verfilming van Publieke werken kwam, waren er al veertien versies van het scenario geschreven, en het boek was er ook nog. Toch heeft hij ook zelf veel research gedaan.

Vol verwachting klopt ons hart. Leuk dat de Sint er is, maar met de komst van Bill Murray zijn de feestdagen pas echt een feit. Vanaf vandaag op Netflix: A Very Murray Christmas.

Het oeuvre van regisseur Jonathan Levine wordt gekenmerkt door hartverwarmende komedies met een verrassende invalshoek. In 50/50 (2011) bijvoorbeeld vermengde hij een platte buddy-komedie met serieus drama over kanker. En het charmante Warm Bodies (2013) was een zombieromcom geïnspireerd door Romeo en Julia.

Na de geruchtmakende ruzie in Cannes in 2006 werken scenarioschrijver Guillermo Arriaga en regisseur Alejandro González Iñárritu niet meer samen. En dat is jammer, want samen waren ze verantwoordelijk voor de films Amores perros, 21 Grams en Babel.
Maar het leven gaat verder en Arriaga schreef een nieuw script, dat hij ook zelf verfilmde.

Drie vrouwen van rond de veertig die in hun vakantiebaantje zijn blijven steken, besluiten hun louche bungalowparkdirecteur af te persen om alsnog een droom te kunnen verwezenlijken. Dat blijkt minder makkelijk dan gedacht.

'Jij bent toch geen eikel?' vraagt Tony aan Georgio wanneer ze voor de eerste keer seks hebben. De pauze voor zijn antwoord zegt al veel, zijn uiteindelijke antwoord zegt alles: 'Ik ben de koning van de eikels.' Maar liefde maakt in dit geval slechtziend, dus volgt Tony haar gevoel en stort zich in een groots, schroeiend liefdesavontuur.

In de meeste westerse landen hebben vrouwen nog geen eeuw stemrecht. In Zwitserland pas sinds 1971, een jaar na Jemen. Daar is hard voor gevochten. Eind negentiende, begin twintigste eeuw waren het de Britse Suffragettes die de strijd op de spits dreven.

'God stuurde zijn enige zoon op een zelfmoordmissie, maar de mensen vinden hem leuk omdat hij bomen heeft gemaakt.' Zomaar een opmerking van Apple-oprichter Steve Jobs in de gelijknamige film van regisseur Danny Boyle.

Waarom moeten acteurs in biopics toch altijd zo precies mogelijk lijken op de historische figuren die ze spelen? Iedereen weet toch dat ze het niet zijn. Een beetje lijken moet natuurlijk wel, maar meestal leiden al die namaakneuzen (Foxcatcher, The Hours, Behind the Candelabra, etc.) alleen maar af.

Je moet het maar durven, je film openen met een zeven minuten durende scène waarin amper gesneden wordt en een gevangene het misbruik van een achtjarige jongen bekent. Haast terloops doet de pedofiel verslag van zijn misdaad, die tien jaar eerder eindigde met de dood van het jochie. Regisseur François Delisle durft het en gebruikt het moment als startpunt van een schrijnende reis door de levens van de achtergebleven familie.

En zo wordt het stokje weer doorgegeven. Vader Arturo Ripstein leerde het filmvak als regieassistent van de grote Luis Buñuel (bij diens El ángel exterminador in 1962), en zal ongetwijfeld zoon Gabriel advies hebben gegeven bij diens regiedebuut 600 Miles, dat begin dit jaar in Berlijn in première ging. 600 Miles is namelijk een heel volwassen film geworden. In alles subtiel en gedoseerd.