Artikelen

Er staat nog niets officieel op papier, maar Carrie Fisher heeft gezegd graag terug te keren als Princess Leia in Star Wars: Episode VII. Dat zei de actrice tegen het Amerikaanse tijdschrift Palm Beach Illustrated.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases in de maand maart.

Amerikanen die altijd al een film in China wilden maken, moeten nu hun slag slaan. In China wordt de Beijing International Screenwriting Competition georganiseerd, een wedstrijd voor alle inwoners van de Verenigde Staten. Zij kunnen hun script voor een (korte) film opsturen.

De sprookjesachtige horror van debuterend regisseur Andres Muschietti begint veelbelovend, met grandioze shots van besneeuwde panorama’s en objecten die ‘door de camera heen’ vliegen. Alles onheilspellend en dik aangezet, precies zoals je geneigd bent te verwachten bij de tagline ‘Guillermo del Toro presents’.

Lore – doopnaam Hannelore – is een veertienjarig meisje dat, terwijl het Derde Rijk begin ’45 uit elkaar begint te vallen, geconfronteerd wordt met de verschrikkingen van de oorlog. Niet als slachtoffer, maar als dader. Soort van.

‘Bang zijn, maar het toch doen.’ Dat is de definitie van moed die de elfjarige Skunk geeft in Broken, het ijzersterke speelfilmdebuut rond dat thema van de Britse theaterregisseur Rufus Norris.

De Australische Cate Shortland regisseerde Lore, over een veertienjarig meisje dat vlak na de oorlog haar broertjes en zusje in veiligheid moet brengen. ‘Lore voelde als de uitdagendste film die ik kon maken.’

Slecht nieuws voor fans van Midden-Aarde: het derde deel van Peter Jacksons Hobbit-trilogie, There and Back Again, komt een halfjaar later uit dan gepland.

Vorige week berichtte tv-blogger Ilse van der Velden over de serie House of Cards. Een 'game changer' omdat de productie op geheel nieuwe wijze aan de man wordt gebracht. Wat is er dan zo bijzonder aan de methode van Netflix?

Regisseur Steven Spielberg zal dit jaar de jury voorzitten tijdens de 66e editie van het filmfestival van Cannes.

Nederlandse filmmakers hoor je nogal eens verzuchten dat het niet goed gaat met de vaderlandse cinema; nu krijgen ze gelijk van de politiek. Minister Jet Bussemaker van Cultuur heeft laten weten dat er op 11 april een zogeheten filmtop wordt georganiseerd.

In de openingsscène van Post tenebras lux banjert een klein meisje door een majestueus Mexicaans berglandschap. De avond valt, de hemel kleurt paarsrood. Op de geluidsband is het fijne getjilp van krekels hoorbaar. Het meisje – blonde haren, enorme bodywarmer, regenlaarsjes – rent door enorme plassen tussen koeien en honden. Soms valt ze. ‘Koeien!,’ roept ze. En ‘honden!’, ‘mama!’, ‘maan!’ en ‘thuis!’; ‘Natalia!’, ‘Eleazar!’ en ‘papa!’.

Of Matt Damon nu een actieheld speelt, zoals in de Bourne-films, of een potentiële minnaar, zoals vorig jaar in We Bought a Zoo, de Amerikaan weet altijd in een handomdraai sympathie en vertrouwen op te wekken. Met dat gegeven wordt aardig gespeeld in Promised Land, de nieuwe film van Gus Van Sant.

Het bloed kruipt… Na een onnavolgbare politieke carrière (en bijrolletjes in de ensemblefilms The Expendables en The Expendables 2) is de 65-jarige Arnold Schwarzenegger terug op het witte doek. In The Last Stand, de eerste Engelstalige film van de Zuid-Koreaanse regisseur Kim Jee-Woon (I Saw the Devil), speelt hij sheriff Ray Owens, een soort parodie op zichzelf. Maar ook weer niet.

Wanneer jonge leraar Pat Solatino Jr. (Bradley Cooper) na acht gerechtelijk opgelegde maanden in een inrichting wordt opgehaald door zijn moeder, weet pa van niets. Pat zelf heeft volop zin in een nieuw begin. Al de eerste nacht bij zijn ouders in Philadelphia wordt echter duidelijk dat de bipolaire patiënt met een kerf in z’n ziel de bovenboel verre van op orde heeft.

Het klinkt als een broodje aap, maar is toch echt gebeurd: een 23-jarige Franse jongen van deels Algerijnse afkomst geeft zich uit voor een vermiste Amerikaanse jongen van zestien en komt ermee weg.

De hoogglansaffiche doet al vermoeden dat de twee uur die Beautiful Creatures duurt bepaald niet stillekes voorbij zullen gaan. Een zorgvuldig poserend gezelschap acteurs en actrices, al dan niet van een zekere naam en gephotoshopte onnatuurlijkheid, staart de bioscoopbezoeker aan. Hun expressie heeft iets wezenloos, al zullen sommigen het betekenisvol noemen. Alles riekt niet zozeer naar cinema, als wel naar product.

In Bart Layton’s documentaire The Imposter weet een bedrieger een familie ervan te overtuigen dat hij hun vermiste zoon is. ‘Wat voor soort mens moet je zijn om zoiets te kunnen doen? En welke familie trapt er nou in die leugens?’