Artikelen

Met een horde gillende tieners achter dranghekken en acteurs die handtekeningen uitdelen, hebben de Upfronts soms veel weg van Hollywood. De 'suits' zien het minzaam glimlachend aan. Want het mag er niet zo uitzien, maar het draait vandaag toch echt om hen, en nu eens niet om 'the talent'. Terwijl het circus aan de overkant van de straat voortduurt, met limo's die af en aan rijden, praten adverteerders, zenderbazen en reclamebedrijven onverstoorbaar verder.

Dé twee verhalen deze week tijdens de New York Upfronts zijn comedy en nieuwe media. Beide zijn booming. NBC komt komend najaar met vier nieuwe sitcoms, wat hun totaal op tien brengt, FOX met drie; andere zenders zetten hun comedies, zoals The Office en Two and a Half Men op betere tijden. Of kijkers de humor er ook van inzien, als de nieuwe series straks op het scherm komen, is, zoals de New York Times dinsdag schrijft, 'a multibillion dollar question.'

Niet overal is de rode loper uitgerold, merken we op de zeventiende verdieping van het CBS-gebouw aan Broadway. In een klein, zweterig vergaderzaaltje kijken wij op een scherm naar de echte presentatie, die verderop in Carnegie Hall gehouden wordt voor een zaal vol sterren en adverteerders. Drinken zij na afloop cocktails in Lincoln Center, wij doen het hier met blikjes Coca Cola. Een Amerikaanse klassieker, net als CBS.

'The Upfronts? What on earth is thát?' De douanebeambte die gisteren mijn paspoort stempelde had er nog nooit van gehoord. Wel had hij, eenmaal op de hoogte van de reden van mijn komst hier, een leuk verhaal over zijn dochter van dertien, die pas op een 'meet & greet' was van haar favoriete tv-programma. Zó dichtbij haar grote held had ze gestaan.

De covergirls van Vanity Fair komen deze maand niet van het podium of het modellenbureau; het zijn actrices uit de televisieseries Homeland, Downton Abbey, The Good Wife en Modern Family. Totaal verschillende series, maar één ding hebben ze gemeen: ze doen het geweldig, en maken de tongen los. Is televisie, zoals Vanity Fair beweert, de nieuwe cinema?

Een week voor de première van The Dictator werd bekend dat Sacha Baron Cohen zijn geplande rol in Tarantino’s aankomende film Django Unchained laat schieten omdat hij te druk bezig is met de promotie van zijn nieuwe filmvehikel.

Voor de sportleek: de SuperClásico is een belangrijke voetbalwedstrijd tussen twee rivaliserende Argentijnse clubs. Maar je hoeft geen sportfanaat te zijn om van deze – Deense – romantische komedie te kunnen genieten. Het voetbal is slechts decor.

De 34-jarige Anders heeft een dagje vrij gekregen van de verslavingskliniek en bezoekt zijn oude vriend Thomas. Anders herinnert zich nog goed dat Thomas ooit tegen hem zei: 'Als iemand zijn leven wil verwoesten, dan moet de gemeenschap dat niet willen tegenhouden.'

Ooit was de Franse misdaadfilm een vaste en graag geziene gast in Nederlandse zalen. Dat wat hier vervolgens in de voorbije twee decennia nog werd uitgebracht is op de vingers van twee, drie handen te tellen. Met het stijgend aantal Franse titels komt de laatste jaren weer heel af en toe een policier mee, en valt ongeacht de kwaliteit prompt tussen wal en schip. De doorgaans iets oudere filmtheaterbezoeker associeert het genre niet met arthouse, het jonge multiplexpubliek laat een niet-Engelstalige thriller graag links liggen.

Tijdens de zogenoemde 'Upfronts' presenteren Amerikaanse televisiestations hun nieuwe series aan de pers en adverteerders. Ilse van der Velden doet verslag vanuit New York.

Waar gaat komiek Sacha Baron Cohen zich op richten nu zijn creaties Ali G, Borat en Brüno definitief zijn gepensioneerd? Hopelijk niet alleen op flauwe komedies als The Dictator.

Deze week start de VPRO met het zesde seizoen van de Amerikaanse cultserie Dexter. De gids nam deel aan een curieus telefoongesprek met hoofdrolspeler Michael C. Hall.

In de serie Blikvangers kijkt Jan Pieter Ekker naar opvallende filmaffiches. In deze editie: waar is de kroket van Fientje?

In Cannes strijden dit jaar 22 mannelijke regisseurs om de Gouden Palm. Onacceptabel seksistisch, vindt een groep vrouwelijke filmmakers, die hun beklag doen in de Franse krant Le Monde.

Na The Ghost Writer ui 2010 gaat regisseur Roman Polanski opnieuw een politieke thriller maken. D. wordt een film over de affaire rond Alfred Dreyfus, die in 1895 vals werd beschuldigd van spionage voor Duitsland.

Over de pikantste en interessantste plotwending in Antoinette Beumers goedgehumeurde Amerikaanse roadmovie met Carice van Houten & zus kunnen we het niet hebben. Die weggeven haalt te veel onderuit. Na de persvoorstelling werd aan journalisten zelfs nadrukkelijk gevraagd om niets te verklappen. Nieuwsgierig? Ga maar kijken. En stel jezelf na afloop de vraag of die twist een draconische vergissing is of een dappere zet.

De vaak gehoorde opvatting dat de wereld beter af zou zijn met vrouwen aan het roer, is niet alleen simplistisch, maar ook onwaar. Dat kwam vorig jaar nog naar voren uit een onderzoek van de Texas A&M Universiteit, dat het veiligheidsbeleid van 22 democratische landen tussen 1970 en 2000 onder de loep nam. Wat bleek: vrouwelijke ministers van Defensie stuurden hun troepen gemiddeld zelfs iets sneller naar het front dan hun mannelijke collega’s.

Dreadlocks en reggae, dat is Bob Marley voor de meeste mensen. Regisseur Kevin Macdonald kijkt veel verder dan de muziek en het uiterlijk van de Jamaicaan en verzamelt een onwaarschijnlijke hoeveelheid persoonlijke verhalen, bijzondere beelden en unieke geluidsfragmenten. Hij vangt daarmee de ziel van de vroeg overleden zanger en smeedt er een van de beste muziekdocumentaires van de laatste decennia van.